ครูบ้านนอก

การพัฒนาสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปส่งเสริมกำลังใจ ห่างไกลภาวะซึมเศร้า

สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3

The Development of Digital Video-Based Educational Media to Promote Encouragement and Prevent Depression for Grade 9 Students

นางนวลนภา บรรพตาธิ

โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุบลราชธานี อำนาจเจริญ

ปีที่ทำวิจัย 2568

บทคัดย่อ

การพัฒนานวัตกรรมครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปส่งเสริมกำลังใจ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 2) ติดตามภาวะซึมเศร้าของนักเรียน ซึ่งการพัฒนาสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปส่งเสริมกำลังใจมีหลักการในการพัฒนาที่มุ่งให้นักเรียนมีกำลังใจในการเรียน และมีภาวะซึมเศร้าลดลงอยู่ในเกณฑ์ปกติ โดยสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปสร้างจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ในชีวิตของนักเรียนกลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย เนื้อหาเกี่ยวกับ การเห็นคุณค่าในตัวเอง การใฝ่เรียนรู้ การอดทน การกตัญญู และการช่วยเหลือผู้อื่น จากนั้นตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ แล้วคัดเลือกสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปที่มีความสอดคล้องกับเนื้อหาที่กำหนด แล้วจึงนำสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปไปทดลองที่โรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราช จังหวัดอุบลราชธานี กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3/11 จำนวน 7 คน

ผลการพัฒนานวัตกรรม พบว่า 1) สื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปเสริมกำลังใจที่พัฒนาขึ้น

ประกอบด้วย สื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปเกี่ยวกับการเห็นคุณค่าในตัวเอง การใฝ่เรียนรู้ การอดทน การกตัญญู และการช่วยเหลือผู้อื่น จำนวน 8 เรื่อง ได้แก่ 1) จากความเงียบ...สู่เสียงของความฝัน 2) ฉันเก่งพอ แม้ไม่สมบูรณ์แบบ 3) คุณค่าของความพยายามเล็ก ๆของนักสู้ในสนามชีวิต 4) ภาพวาดที่มีแสง 5) ล้มแล้วลุกใหม่ 6) ความสุขเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน 7) แม้ในวันที่มืดมนยังมีแสงสว่าง และ 8) จิตอาสาทำให้โลกอบอุ่น สื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปที่พัฒนาขึ้นมีความตรงตามเนื้อหาและเมื่อนำสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิปมาส่งเสริมกำลังใจให้นักเรียน พบว่า นักเรียนมีกำลังใจในการเรียน และการดำเนินชีวิต มีเป้าหมายในการเรียน มีความมุ่งมั่นและทุ่มเทในการเรียนมากขึ้น มีภาวะซึมเศร้า ลดระดับลง 2) จากการติดตามภาวะซึมเศร้าของนักเรียน โดยการประเมิน ภาวะซึมเศร้า การสอบถาม การสัมภาษณ์เพื่อนร่วมชั้น ครูที่ปรึกษา และผู้ปกครองนักเรียน พบว่า ในช่วงเวลา 1-2 เดือนแรกที่ดูสื่อดิจิทัลวิดีโอคลิป นักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้าระดับปานกลาง จำนวน 6 คน มีภาวะซึมเศร้าลดระดับลงเป็นนักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้าระดับเล็กน้อย จำนวน 4 คน คิดเป็นร้อยละ 66.66 และเป็นนักเรียนที่ไม่มีภาวะซึมเศร้า จำนวน 2 คน คิดเป็นร้อยละ 33.33 สำหรับนักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้าระดับมาก จำนวน 1 คน มีภาวะซึมเศร้าคงเดิม คิดเป็นร้อยละ 100 แต่ในช่วง 3-4 เดือนหลังนักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้าระดับปานกลาง จำนวน 4 คน มีภาวะซึมเศร้า ลดระดับลงเป็นนักเรียนที่ไม่มีภาวะซึมเศร้า คิดเป็นร้อยละ 100 และนักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้า ระดับมาก จำนวน 1 คน มีภาวะซึมเศร้าลดระดับลงเป็นนักเรียนที่มีภาวะซึมเศร้าระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 100

เว็บน่าสนใจ