ครูบ้านนอก

สำหรับการศึกษาในระดับอุดมศึกษานั้น ถือว่าเป็นการจัดการศึกษาในระดับที่สำคัญ เนื่องจากเป็นการศึกษาที่เตรียมบุคคลเข้าสู่อาชีพ โดยนิสิตนักศึกษาที่จบการศึกษาในระดับนี้แล้วจะเข้าสู่การประกอบอาชีพดังนั้น การจบการศึกษาแล้วมีอาชีพหรือมีงานทำจึงเป็นเป้าหมายของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครอง นักศึกษา และรัฐบาล ซึ่งการที่นิสิตนักศึกษาที่จบการศึกษาแล้วมีอาชีพทันที จะต้องเป็นนักศึกษาที่มีคุณลักษณะตามที่เจ้าของสถานประกอบการยอมรับ ซึ่งโดยทั่วๆ ไปเราเรียกว่า นักศึกษาที่มีคุณภาพ การที่มหาวิทยาลัยของไทยกำหนดให้นักศึกษาเช็นชื่อเข้าห้องเรียนนั้นก็เพื่อฝึกให้นักศึกษามีจิตสำนึก ด้านการมาเรียนต้องตรงเวลา สร้างจิตสำนึกให้นักศึกษามีความรับผิดชอบต่อหน้าที่และความซื่อสัตย์ให้กับนักศึกษา [1]

ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพมีนักศึกษาจำนวนมากทั้งภาคปรกติและภาคสมทบ จึงทำให้ต้องเปิดรายวิชาให้นักศึกษาลงทะเบียนเรียนเพิ่มมากขึ้นเพื่อรองรับความต้องการของนักศึกษาเอง ทางมหาวิทยาลัยจึงต้องควบคุมดูแลการเรียนการสอนของนักศึกษาและอาจารย์เป็นอย่างดี แต่ในปัจจุบันการลงชื่อเข้าห้องเรียนของนักศึกษาต้องลงชื่อในแบบฟอร์มการมาเรียนที่เป็นกระดาษซึ่งบางครั้งก็มีการลงเวลาไม่ตรงกับเวลาที่นักศึกษาเข้าเรียนจริงจึงทำให้การตรวจสอบข้อมูลที่นักศึกษามาสายนั้นเป็นไปได้ยากและนอกจากนี้อาจารย์จะต้องเป็นผู้สรุปข้อมูลด้วยตนเองเพื่อดูว่านักศึกษามาเรียนจำนวนเท่าไหร ขาดเท่าไหร มีนักศึกษามาเรียนสายหรือไม่และได้ทำแบบทดสอบก่อนเรียนกี่คน เพื่อที่จะนำเอาข้อมูลเหล่านี้ไปแจ้งให้เจ้าหน้าที่ทราบ ส่วนเจ้าหน้าที่จะต้องเดินนับจำนวนนักศึกษาที่มาเรียนนั้นมีจำนวนกี่คนซึ่งต้องเดินนับกันจนกว่าจะหมดรายวิชาที่มีสอนในวันนั้นๆ และจะต้องสรุปว่านักศึกษามาแต่ละห้องมาเรียนจำนวนเท่าไหร อาจารย์คนใดเป็นผู้สอนแล้วจึงนำข้อมูลเหล่านี้ไปแจ้งให้กับอธิการบดีทราบ จากการอธิบายเบื่องต้นจะสรุปได้ว่าระบบที่ใช้ในการตรวจสอบจำนวนนักศึกษาที่เข้าเรียนนั้นจะใช้ระบบคนเดินซึ่งจะทำให้เกิดปัญหาในการความถูกต้องของข้อมูล เช่นข้อมูลไม่ชัดเจน ข้อมูลไม่ตรงกับความเป็นจริง ข้อมูลอาจสูญเสียได้ง่าย ปัญหาด้านเวลาที่เสียไปกับการตรวจสอบจำนวนนักศึกษาและด้านอื่น ๆ [2]

จากปัญหาที่กล่าวมาข้างต้นนำไปสู่การกำหนดความต้องการเพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นจากการเช็คชื่อด้วยระบบคนเดิน โดยนำระบบต้นแบบการเช็คชื่อเข้าห้องเรียนอัฉริยะ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพมาใช้เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาการทำงานซ้ำซากของอาจารย์และเจ้าหน้าที่ ช่วยลดเวลาด้านการเช็คชื่อและสรุปข้อมูลการมาเรียนของนักศึกษาให้โดยอัตโนมัติ ไม่จำเป็นจะต้องสรุปข้อมูลด้วยตนเอง ข้อมูลสรุปการมาเรียน ขาดเรียนของนักศึกษา ซึ่งการขาดเขียนของนักศึกษานั้นอาจารย์ยังสามารถแจ้งข้อมูลการขาดเรียนของนักศึกษาให้ผู้ปกครองทราบอีกด้วย และเจ้าหน้าที่ธุรการคณะ เลขานุการคณะและวิชาการไม่จำเป็นต้องมาเดินนับจำนวนนักศึกษาอีกต่อไปเนื่องจากระบบจะทำการสรุปจำนวนนักศึกษาและแจ้งให้กับเจ้าหน้าที่เพื่อรับทราบ ข้อมูลที่ได้สามารถแก้ไขและระบบยังรองรับการบันทึกเป็นไฟล์ .pdf ได้ ระบบมีการจัดเก็บข้อมูลไว้อย่างดีจึงทำให้ข้อมูลที่ถูกบันทึกไว้ในระบบไม่สูญหาย และมีการจัดการข้อมูลผู้ใช้อย่างเป็นระบบ [3]

จากการเหตุผลดังกล่าวสิ่งสำคัญคือการลดระยะเวลาการจัดการกับข้อมูลนักศึกษา นอกจากนี้ยังช่วยลดการใช้กระดาษลงได้จำนวนมากไม่น้อยกว่า 10 % ต่อปี ซึ่งในปัจจุบันรูปแบบการจัดเก็บข้อมูลนักศึกษานั้นมีการเก็บข้อมูลในรูปแบบแบบฟอร์มที่เป็นกระดาษ

เว็บน่าสนใจ