ครูบ้านนอก

บทคัดย่อ

บทนำ: ความสามารถและประสิทธิภาพของความคล่องแคล่วในการใช้มือด้วยตนเอง ต้องใช้ทั้งกล้ามเนื้อมัดใหญ่และกล้ามเนื้อมัดเล็กและการประสานสัมพันธ์กัน การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อกำหนดระดับความคล่องแคล่วของการใช้งานมือด้วยตนเอง (ความสามารถ) และตรวจสอบความสัมพันธ์กับความสามารถในการใช้มือด้วยตนเอง (ประสิทธิภาพ) ในเด็กที่มีสมองพิการ

วิธีการ: การศึกษานี้ถูกออกแบบมาเป็นการศึกษาแบบ Cross-sectional ของเด็ก 30 คน ที่มีสมองพิการ (อายุระหว่าง 8-15 ปี) เพื่อประเมินความคล่องแคล่วของการใช้มือด้วยตนเอง โดยใช้แบบประเมิน Box and Blocks test (BBT) และประเมินความสามารถของการใช้มือด้วยตนเอง ตามระบบ Manual Ability Classification System (MACS)

ผลลัพธ์: แสดงความสัมพันธ์ระหว่างระดับความบกพร่องของความสามารถของการใช้มือด้วยตนเองและประสิทธิภาพของงานจากความคล่องแคล่วในการใช้มือด้วยตนเอง ผู้เข้าร่วมใน MACS ระดับ IV แสดงเวลาที่ช้าที่สุดและย้ายบล็อกจำนวนน้อยที่สุด (p<0.01) การศึกษานี้ยังพบว่าความสัมพันธ์ระหว่างระดับความสามารถด้านการเคลื่อนไหว (GMFCS) กับระบบจำแนกความสามารถของการใช้มือด้วยตนเอง (MACS) มีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) ทักษะการใช้มือทั้งหมดนั่นมีความบกพร่องในการใช้มือข้างที่ไม่ถนัด เมื่อเทียบกับมือข้างที่ถนัด แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.06)

สรุป: ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าความคล่องแคล่วของการใช้มือด้วยตนเองเป็นเครื่องบ่งชี้ความสามารถของมือที่ดีในเด็กที่มีสมองพิการ ผลลัพธ์เหล่านี้ทำให้มีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างความคล่องแคล่วและข้อจำกัดของการใช้มือทำกิจกรรม และให้ความน่าเชื่อถือกับการใช้ระบบการจำแนกประเภทและการประเมิน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการวางแผนรักษา การประเมินการรักษา และความก้าวหน้าของโรค

เว็บน่าสนใจ