ครูบ้านนอก

ชื่อเรื่องวิจัย : การพัฒนาเด็กสมาธิสั้นด้วยกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์

ผู้วิจัย : นางสาวณัฐนิช วรตันติ

ปีที่ศึกษา : ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2566

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาความสามารถของ เด็กชายกฤษณากร ชูธานีและเด็กชายธิติศักดิ์ อุปฐาก ที่มีสมาธิสั้นให้มีพัฒนาการได้เหมาะสมตามวัย และ 2) เพื่อเปรียบเทียบพฤติกรรมการมีสมาธิของเด็กปฐมวัยหลังจากการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์กับเกณฑ์ร้อยละ 70 กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัยในครั้งนี้ คือ เด็กปฐมวัยชั้นอนุบาลปีที่ 3/2 จำนวน 2 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยมี 2 ชนิด ได้แก่ แผนการจัดประสบการณ์กิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ จำนวน 19 แผน และแบบสังเกตกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์เพื่อฝึกสมาธิของเด็กปฐมวัย

ผลการวิจัย พบว่า เด็กชายกฤษณากร ชูธานี และเด็กชายธิติศักดิ์ อุปฐาก มีคะแนนจากการแสดงพฤติกรรมจากการปฏิบัติกิจกรรมรายสัปดาห์ ตลอดระยะเวลา 20 สัปดาห์ มีค่าเฉลี่ยร้อยละแสดงความก้าวหน้าจาก 5, 10 และ 15 เด็กชายกฤษณากร ชูธานี และเด็กชายธิติศักดิ์ อุปฐาก มีจิตใจที่จดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากยิ่งขึ้น เช่น ใบงาน ชิ้นงาน ปั้นดินน้ำมัน ร้อยลูกปัดของตนเอง มีสมาธิจะทำให้เด็กปฐมวัยนั้นมีความพร้อมที่จะปฏิบัติกิจกรรมอื่น ๆ ได้อีกหลากหลายกิจกรรม เป็นการเริ่มต้นของการปฏิบัติกิจกรรมอื่น ๆ ได้มากมาย และรวมไปถึงการปฏิบัติกิจกรรมหลักทั้ง 6 กิจกรรม ในขณะที่อยู่โรงเรียนบ้านควนเนียง เด็กชายกฤษณากร ชูธานี และเด็กชายธิติศักดิ์ อุปฐาก ใช้เวลาในการปฏิบัติกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ในแต่ละวัน โดยใช้เวลา 20-30 นาที เด็กชายกฤษณากร ชูธานี และเด็กชายธิติศักดิ์ อุปฐาก จะมีพัฒนาการในการปฏิบัติกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาและการฝึกฝน จากเดิมจะเห็นว่าเด็กไม่สนใจกิจกรรมต่าง ๆ ที่ปฏิบัติอยู่ เมื่อถึงเวลาที่ต้องปฏิบัติกิจกรรมก็จะไม่ตั้งใจ จะซน วิ่ง กระโดดไปรอบห้องเรียน ระบายสีไม่สวย ระบายสีออกนอกรูปภาพ พอเห็นรูปภาพมีรายละเอียดเยอะก็จะไม่อยากทำ ไม่อยากระบาย เลือกที่จะใช้สีเดิม ๆ ในการระบายสีภาพที่ได้และปฏิบัติกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์เพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ ซึ่งหลังจากการจัดกิจกรรมศิลปะสร้างสรรค์ สามารถช่วยให้เด็กชายกฤษณากร ชูธานีและเด็กชายธิติศักดิ์ อุปฐาก มีพัฒนาการทางด้านสมาธิที่มั่นคง แน่วแน่มากยิ่งขึ้น

เว็บน่าสนใจ