ครูบ้านนอก

ชื่อเรื่อง การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนโดยใช้แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบภาคีเครือข่าย เพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของนักเรียน โรงเรียนชุมชนเทศบาลวัดมณีสถิตกปิฏฐาราม

ชื่อผู้วิจัย พัชรินทร์ วงค์สง่า

ปีที่ศึกษา 2563

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (Research and Development : R&D) เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนโดยใช้แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบภาคีเครือข่ายเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของนักเรียน โรงเรียนชุมชนเทศบาลวัดมณีสถิตกปิฏฐาราม ผู้ให้ข้อมูลหลักในการศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์เป็นครู คณะกรรมการสถานศึกษา ผู้ปกครองและนักเรียน รวม 20 คน กลุ่มตัวอย่างเป็น ครู 26 คน นักเรียน 175 คน และกลุ่มเป้าหมายในการถอดบทเรียน เป็นครู 26 คน และนักเรียน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ รูปแบบการจัดการเรียนโดยใช้แหล่งเรียนรู้และ ภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบภาคีเครือข่ายเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของนักเรียน แบบทดสอบ แบบประเมินความเหมาะสมรูปแบบ แบบประเมินการเขียนแผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น แบบสอบถามการมีส่วนร่วมในการจัดการแหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น แบบประเมินทักษะด้านอาชีพของนักเรียนและการถอดบทเรียน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติ t – test (dependent) การวิเคราะห์เนื้อหา และการถอดบทเรียน

ผลการวิจัยพบว่า 1) การศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์เกี่ยวกับการจัดการเรียน พบว่า โรงเรียนชุมชนเทศบาลวัดมณีสถิตกปิฏฐาราม ต้องมีการบริหารจัดการโดยใช้แนวทางการมีส่วนร่วมของชุมชน บุคคลากรในชุมชน ภูมิปัญญาท้องถิ่น พัฒนาแหล่งเรียนรู้ในโรงเรียนให้มีประสิทธิภาพ โดยเน้นให้นักเรียนเกิดทักษะพื้นฐานที่จำเป็นในการประกอบอาชีพ 2) ผลการสร้างรูปแบบการจัดการเรียนโดยใช้แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบภาคีเครือข่ายเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของนักเรียน ใช้รูปแบบ PNCC Model ประกอบด้วย (1) การวางแผน (Planning : P) (2) ภาคีเครือข่าย (Network Partnership : N) (3) การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น (Curriculum : C) (4) ทักษะอาชีพ (Career Skills : C) 3) การทดลองใช้รูปแบบ โดยการทดสอบความรู้ก่อนอบรมมีคะแนน 9.92 และหลังอบรม มีคะแนน 17.96 เมื่อเปรียบเทียบคะแนนพบว่าแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .01 4) การประเมินผลและปรับปรุงรูปแบบ พบว่า (1) ประเมินระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับแหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก (2) ประเมินการมีส่วนร่วมในการจัดการแหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก (3) ประเมินทักษะด้านอาชีพของนักเรียน มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก (4) ประเมินความคิดเห็นของครูและนักเรียนที่มีต่อรูปแบบการจัดการเรียนโดยใช้แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบภาคีเครือข่ายเพื่อส่งเสริมทักษะอาชีพของนักเรียน มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก

การถอดบทเรียน พบว่า แหล่งเรียนรู้ทั้งในและนอกสถานศึกษานั้นมีความสำคัญอย่างมาก ในการส่งเสริมการเรียนรู้ของนักเรียน โดยมีการปรับปรุงให้ทันสมัยอย่างสม่ำเสมอ เด็กนักเรียนได้เข้าร่วมและเรียนรู้เกี่ยวกับประเพณีและวัฒนธรรมของชุมชน ทำให้ทราบประวัติความเป็นมาของชุมชน ทั้งการแต่งกาย การปฏิบัติตน การเข้าร่วมกิจกรรมทางประเพณีและวัฒนธรรมทำให้ได้รับความชื่นชมจากชุมชนอย่างต่อเนื่อง

เว็บน่าสนใจ