กระจกส่องใจ
กระจก...... ไม่เลือกที่จะสะท้อนภาพทุกชนิดฉันใด
จิตใจ....... จงเอาเยี่ยงอย่างกระจก
กระจก...... รับรู้แต่ไม่ยึดถือครอง
ดังนั้น....... จึงไม่มีภาพใดใดหลงเหลือติดอยู่ในกระจก
สายฝน.... ในกระจก หาได้เปียกกระจกไม่
เปลวไฟ... ในกระจกก็หาได้เผาลนกระจกเช่นกัน
ทั้งนี้..... เพราะกระจกไม่ได้ให้อำนาจแก่สายฝนและเปลวไฟ
ดังนั้น... จงทำจิตใจของท่านให้เป็นดุจการรับรู้ของกระจก
เพราะถ้าหากจิตใจของท่านหลงยึดหรือตกเป็นทาสของกิเลสเมื่อใด
ความทุกข์ ความเศร้าหมองย่อมตามมา... เมื่อนั้น
...................ขอขอบคุณเจ้าของบทความ
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
