ข้อคิด..จากภาพยนต์"ฉันจะรักเธอทุกวัน"

ฉันจะรักเธอทุกวัน : 50 First Dates

 

 

ในชีวิตของ ผมมักจะได้ยินได้ฟังเรื่องราวของคู่รัก ที่ตอนแรก ก็หวานชื่น จีบกันแต่ละมุข สุดจะหยดย้อย แต่พอเวลาผ่านไป หน่อย รักก็กร่อย พฤติกรรมพะเน้าพะนอ หายไปจนสิ้น

แต่ภาพยนตร์เรื่อง 50 First Dates ทำให้ผมได้เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น ไม่เคยนึกฝันมากมาย


สมมติว่า คุณตกหลุมรักกับผู้หญิงคนหนึ่งที่จะลืมความเป็นคุณทุกครั้งในวันรุ่งขึ้น คุณจะยังอดทน ตามจีบเธอทุกวันอยู่ต่อไปหรือไม่?

แม้ว่า ความรักระหว่าง เฮนรี่ กับ ลูซี่ใน เรื่องที่ว่านี้ จะแลดูอุดมคติ
แต่มันก็มีเนื้อหาสาระที่ทำ ให้เราเก็บไปคิดและใช้ได้ในการดำเนินชีวิตจริงอยู่พอสมควรเลยทีเดียว

ก่อนที่จะพบเจอกับลุซี่
เฮนรี่ เป็นเหมือนเพลย์บอย ที่ ชีวิตรักสนุก ไม่ต้องการการผูกมัด เปลี่ยน ผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า
แต่ เมื่อโชคชะตาดลบันดาลให้เขาได้มาตกหลุมรักกับหญิงสาวผมบลอนด์ผู้นี้ ทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างแทบไม่น่าเชื่อ

ลูซี่ เป็นครูศิลปะ ที่ประสบอุบัติเหตุเมือหนึ่งปี ก่อนหน้า จนสมองซีกหนึ่งของเธอทำงานบกพร่อง เธอจึงเสียความทรงจำระยะสั้นไป

แต่ ความทรงจำระยะยาว ว่าตัวเองเป็นใคร รวมถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดอุบัติเหตุ ยังคงอยู่

ทุกครั้งหลังจากตื่นนอน ลูซี่ ก็จะลืมไปเลยว่า เฮนรี่ เป็นใคร
จนเฮนรี่ ต้องพยายามแสดงออก ทุกวัน ว่าเขาเป็นแฟนเธอ และเขารัก เธอแค่ไหน

ซึ่งสิ่งที่น่าประทับใจที่สุด

ที่คู่รักทุกคู่น่าจะลองนำมาไปคิด

การแสดงออกซึ่งความรักอาจไม่มีรูปแบบตายตัว แม้คนที่เรารักจะเป็นคน ๆ เดิม มีรสนิยม ความรู้สึกนึกคิดอย่างเดิม
แต่เรา ผู้ที่จะแสดงออกในอารมร์ความรู้สึกนั้นจะต้องพยายาม (หรือ อาจจะไม่ต้องพยายามเลย ถ้าคุณรักคน ๆ นั้นจริง ๆ) สังเกตรายละเอียด และปรับเปลี่ยน วิธีการแสดงออกในแต่ละครั้ง

ลูซี่ก็ เป็นลูซี่คนเดิม รักในศิลปะเช่นเดิม

และเฮนรี่เองก็มีวิธีทำให้ลูซี่ คุยกับเขา หรือไม่ต่อต้าน เขา นั้น แม้จะปรับเปลี่ยนไปทุกวัน แต่โดยเนื้อแท้ แล้วมันมีจุดร่วมเดียว ก็คือ ทำด้วยความรักทั้งชีวิตของเขา

ในที่สุด แล้ว แม้ว่าดูเหมือนว่าลูซี่ จะ "จำ" เฮนรี่ไม่ได้ เพราะสมองซีกที่ทำหน้าที่บันทึกความทรงจำของเธอ ถูกทำกลายไปในอุบัติเหตุ

แต่ภาพของความรักของเธอ ที่มี ต่อเฮนรี่ ได้ถูกประมวลโดยสมองอีกซีกที่ยังไม่ถูกทำลาย และแสดงผ่าน การงานศิลปะ คืองานวาดภาพของเฮนรี่ มากมาย ที่ลูซี่สร้างสรรค์ขึ้น

โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าชายคนนั้นคือใคร

สิ่งเดียวที่เธอรู้ก็คือ เธอรักชายคนนั้น ชายคนที่แสดงออกให้เธอเห็นว่าเขารักเธอทุกวัน แม้ว่าเวลาจะผ่านผันไปเท่าใดก็ตาม

ภาพยนตร์เรื่องนี้ ทำให้ผมต้องบอกกับตัวเองว่า ผมนี่ช่างโชคดี ที่ยังมีโอกาสและเวลา คือ คนที่ผมรักและรักผม ยังไม่เป็นอัลไซเมอร์ และเขาก็ยังอยู่กับผม
ดังนั้นควรจะทำทุกวันให้ดีที่สุด กับคนทุกคนที่ผมรัก ก่อนที่วันนั้นจะมาถึง