รู้สึกตัวอีกที อายุก็ปาไป 23 ขวบ แต่กลับไม่มีหลักอะไรในชีวิตเท่าที่คนรุ่นราวคราวเดียวกันพึ่งมีซักอย่าง
ต้องมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองว่า นี้เราผิดพลาดอะไรไปรึปล่าว ? อายุปูนนี้แต่ยังไม่จบปริญญา...
ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตต้องเป็นอย่างนี้ หลายคนอาจสงสัยว่า แล้วเอ็งเป็นใคร..เป็นผู้วิเศษมาจากไหน
ถึงต้องประสบความสำเร็จในชีวิตทุกเรื่อง ปัญหาก็คือ อย่างที่กล่าวข้างต้นว่า ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิต
ค้องเป็นอย่างนี้ เพราะ ในชีวิตมีความพร้อมทุกอย่าง พ่อ เป็นข้าราชการครู แม่เป็นพยาบาล
ความสามารถในการส่งเสียให้ลูกเรียนหนังสือพร้อม 100% พอเข้ามัธยมก็ได้เรียนในโรงเรียนที่ดีมีความพร้อม
ทุกอย่างมีพร้อมหมด ยกเว้นอย่างเดียว คือ เป้าหมายในชีวิต
เท่าที่เรียนมา มัธยมต้น ยันมัธยมปลาย ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าในชีวิตอยากเป็นอะไร
ต้องการเรียนอะไร หรือเราถนัดด้านไหน ชอบวิชาอะไร
พอเข้ามหาลัยก็เรียนตามความต้องการของพ่อ มารู้ตัวอีกทีมันไม่ใช่ตัวเราเลย.....เลยไม่ไปเรียนอีกเลย ทั้งที่ขึ้นปี 3 แล้ว
จนตอนนี้มาเรียนอีกครั้งก็ยังไม่ใช่ตัวเอง และยังไม่รู้ตัวด้วยว่า ต้องการเป็นอะไรหรือชอบอะไร
แต่เหลือเพียงเทอมสุดท้าย...จะออกอีก ก็ยังไงอยู่ ก็ต้องเอาปริญญามาก่อนเพราะเป็นใบเปิดทางที่สำคัญในสังคมไทย
มาถึงตอนนี้อย่างที่บอกว่ายังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการเป็นอะไร.. แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้
สามารถตั้งเป้าหมายในชีวิตได้แล้ว ไม่ได้มาจากความชอบหรือความถนัด แต่มาจากประสบการณ์ตรงของตนเอง
ที่ไม่ต้องการให้เด็กไทย ไม่มีเป้าหมายในชีวิต เรียนไปวัน ๆ โดยที่ไม่รู้ตัวว่าถนัดด้านไหน ต้องการอะไร
เป้าหมายในชีวิต คือ เป็นครู
แม้ว่าจะตั้งเป้าหมายได้ช้า และไม่รู้ว่าจะสามารถทำได้อย่างที่วางไว้หรือไม่
เพราะเป็นการเดินทางที่ผิดพลาด...แต่ก็จะพยายามสุดความสามารถ เพราะอย่างน้อยตอนนี้ได้มีแผนที่ในชีวิตแล้ว
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
