ทำสิ่งใด ...จึงทดแทนได้พอ..

         เมื่อจำความได้ ตั้งแต่เด็ก...ครอบครัวที่อยู่ในท้องที่ทุรกันดารเหลือแสน ทำให้แม่ต้องทำงานหนักสารพัดเพื่อหาเงินมาเลี้ยงลูก จวบจนเวลาผ่านไปสิบปีชีวิตที่ลำบากเกินไปใจของผู้หญิงคนนี้ก็มุ่งหวังจะหาสถานที่แห่งใหม่เพื่อลูก ๆ จะได้ไม่ลำบาก  ชีวิตต้องเบนเข็มระหกระเหินจากถิ่นที่อยู่เดิมมาสู่อ้อมกอดใหม่ของเมืองใหญ่พอควร
...ชุมแพ..จากเงินทุนน้อยนิด  กับค่าเช่าบ้าน ค่ากินอยู่ไม่เพียงพอ อาชีพที่แม่เลือกก็เป็น...ค้าขาย..
         หากจะรับรู้อีกมุมมอง เหมือนกับคำว่า "ค้าขาย" ยิ่งใหญ่และสร้างรายได้ดี....นั่นคงเป็นมุมมองของคนมีฐานะที่ค้าขายด้วยเงินทุนที่มากมายมหาศาล ก่อให้เกิดกำไรมากมายแน่นอน
        แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่ใช่ เงินทุนที่มีน้อย ทำให้ต้องลงแรงมากว่าลงทุน  แม่ต้องนอนน้อย ตื่นมาก นอนสองทุ่ม  ตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ ประมาณห้าทุ่มกว่า ๆ เพื่อออกเดินไปตลาดสดในตอนเที่ยงคืนที่แม่ค้าส่งนำสินค้ามาขาย ซื้อสินค้าอย่างละถุงสองถุงเพื่อมาตัดแต่งทำให้กำ เป็นมัด จำหน่ายราคาปลีก กำไรบาทบ้าง สองบาทบ้างเก็บหอมรอมริบส่วนเกินของเงินได้ที่หักค่าใช้จ่ายสารพัดแล้วหยอดกระปุกออมสินเพื่อส่งลูกเรียน
         ทุกครั้งที่กลับบ้านเพื่อมาเยี่ยมแม่ จะเห็นแม่นำเงินในกระปุกไปเปลี่ยนเป็นธนบัตร ได้ครั้งละสองร้อยบ้าง สามร้อย และห้าร้อยบ้าง ตามแต่รายได้ของเดือนนั้น
รายได้ที่มีอยู่น้อยนั้นกลับประดังปัญหามาให้แม่ได้รับผิดชอบอีกคือ พ่อไม่สบายมากต้องเข้านอนโรงพยาบาลเป็นแรมเดือน ...แม่จึงทำหน้าที่เป็นแม่ของลูก เป็นภรรยาของพ่อ และเป็นพยาบาลชั้นยอดในเวลาเดียวกัน      ก็เป็นพ่อของลูกอีกหนึ่งตำแหน่ง
ฯลฯ  มากมายเหลือจะกล่าวในยามที่ใจคิดถึงแม่ยามนี้              
        เดี๋ยวนี้...ผู้หญิงชื่อแม่ ...ยังคงทำหน้าที่แม่ชั้นยอด  คอยห่วงหา  อาทร ทั้ง ๆ ที่แม่ก็มีโรคประจำตัวรุมเร้า แต่ความห่วงใย ที่มีต่อลูกกลับมากกว่าห่วงตัวเอง
การอยู่โดยลำพัง ทำให้แม่แกร่ง  แก่ลง เหนื่อยมากขึ้น เพราะต้องดูแลเพื่อนร่วมบ้านอีกสองตัว เคยชวนแม่มาพักอยู่ที่บ้านที่มีระยะทางห่างกัน  20 ก.ม. แม่ปฏิเสธบอกเป็นห่วงบ้านกลัวไม่มีคนดูแล ตลอดมา ...แม่ห่วงสิ่งอื่นใดกว่าตัวแม่เองเสมอ

        จะกี่ความรู้สึกที่พร่ำบอก 
จะกี่ความรักที่มากมายแค่ไหน 
จะกี่ความห่วงหาอาทรใด ๆ
คงเปรียบไม่ได้กับรักที่แม่มี
        หลายภาระเหลือเกินที่อ้าง
เหมือนกับอ้างว้างที่นี่ 
เหมือนความเหน็บหนาวร้าวฤดี 
เหมือนชีวีไม่เคยกล้วใด ๆ
        ผู้หญิงคนหนึ่งในใจคนนี้  
คนที่รักเสมอมาก็ว่าได้
คนที่มีรักมอบลูกกว่าใคร
.....ชาตินี้ชาติไหนทดแทนไม่พอ..     

      สัมผัสรักจากใจแม่เสมอมา ...แต่ทว่ากลับตอนแทนยังไม่พอ ...

*********************************