เจ็ดวันที่ฉันเหงา

- น่าเสียดาย ที่เรามีพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ

แต่เรากลับศรัทธาไสยศาสตร์หัวปักหัวปำ

- น่าเสียดาย ที่เรามีพระมหากษัตริย์ที่แสนดี

แต่เรากลับมีคนโกงกินเต็มบ้านเมือง

- น่าเสียดาย ที่เรามีวัดอยู่เกือบทุกหมู่บ้าน / ตำบล

แต่เรากลับมากด้วยคนขาดจริยธรรมอยู่ทั่วไป

- น่าเสียดาย ที่เราสถาปนาประชาธิปไตยตั้งแต่ พ.ศ. 2475

แต่เรากลับมีปฏิวัติ / รัฐประหารมาแล้ว 14 ครั้ง

- น่าเสียดาย ที่เรามีมหาวิทยาลัยมากมายติดอันดับโลก

แต่เรากลับโชคร้ายที่คนไทยชอบดูดวงบวงสรวงเทพยดา

- น่าเสียดาย ที่เรามีป่าไม้ แม่น้ำ ธรรมชาติอุดมสมบูรณ์

แต่เรากลับเทิดทูนการทำลาย แทนการรักษา

- น่าเสียดาย ที่เรามีศิลปวัฒนธรรม เป็นของตนเอง

แต่เรากลับเก่ง “การลอกเลียนแบบ” เป็นที่สุด

- น่าเสียดาย ที่เรามีสื่อมวลชนมากมายไร้พรมแดน

แต่เจ็บปวดเหลือแสนที่สื่อมวลชนมุ่งแต่การขายสินค้า

- น่าเสียดาย ที่เรามีกฏหมาย

แต่กลับปล่อยให้มีการใช้กฎหมู่ จนเป็นเรื่องธรรมดา

- น่าเสียดาย ที่เรามีหนังสือหลายพันเล่มในห้องสมุด

แต่สถิติสูงสุด คือเราอ่านหนังสือกันปีละ 8 บรรทัด

- น่าเสียดาย ที่เรามีอินเทอร์เน็ตใช้ก่อนประเทศในโลกที่สาม

แต่เรากลับเสื่อมทราม เพราะใช้ส่งภาพถ่ายคลิปโป๊

- น่าเสียดาย ที่เรามีโทรทัศน์หลายสิบช่อง

แต่เรากลับจ้องจะดูแต่ละครน้ำเน่า

- น่าเสียดาย ที่เรามีพ่อแม่อยู่ในบ้าน

แต่เรากลับปล่อยให้ท่านอยู่อย่างเปลี่ยวเหงา

- น่าเสียดาย ที่เราสามารถกลับตัวเป็นคนดีได้

แต่เราชอบใจที่จะเป็นคนเลวตลอดกาล

- น่าเสียดาย ที่เราเป็นอิสระจากความอยากได้

แต่เรากลับพึงใจอยู่กับการสนองความอยาก

- น่าเสียดาย ที่เราเราบรรลุนิพพานได้ในชาตินี้

แต่เรากลับยินดีอยู่แค่การทำบุญให้ทาน

.ขอบคุณที่มา บทความ.