|
|
หยุดที่ใจ
เราหยุดกำ หยุดเดิน มานานแล้ว
มีดวงแก้ว สุกใส ไว้เป็นเพื่อน
คอยชี้ชัด ส่องสว่าง พรางย้ำเตือน
ว่าให้เบือน ออกไป ไกลหนทาง
เราหยุดใจ ที่ถลำ มานานแล้ว
แต่ดูแวว คอยตาม ไม่หายห่าง
โมหะจริต ครอบงำ มิวายวาง
คงอยากเฉือน ฉีกร่าง ให้วายชนม์
เราหยุดยื้อ แย่งใจ มานานแล้ว
ขอคลาดแคล้ว ความใน ที่สับสน
ผันผ่านไป จงไป ไม่กังวล
ไม่ดิ้นรน ไข่วคว้า มานมนาน
เราหยุดฝัน วันเก่า มานานแล้ว
เมื่อมันไร้ วี่แวว แล้วอ่อนหวาน
เลยส่งไป ห่างใจ ไม่ต้องการ
ขอวันวาน สลายไป ในทันที ๚๛

ขอบคุณบทความจากคุณกรวี (ธรรมจักรดอทเน็ต)
|
|
วันที่ 14 มี.ค. 2552
Advertisement
 เปิดอ่าน 9,102 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,116 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,115 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,141 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,223 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,130 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,087 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,214 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,108 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,169 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,107 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,103 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,091 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,129 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,220 ครั้ง  เปิดอ่าน 9,148 ครั้ง
|

เปิดอ่าน 9,243 ☕ คลิกอ่านเลย |

เปิดอ่าน 9,106 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,122 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,181 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,088 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,271 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,080 ☕ คลิกอ่านเลย |
|
≡ เรื่องน่าอ่าน/สาระน่ารู้ ≡ 
เปิดอ่าน 19,859 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 17,751 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 34,279 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 56,443 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 253,698 ครั้ง |
|
|