|
|
หยุดที่ใจ
เราหยุดกำ หยุดเดิน มานานแล้ว
มีดวงแก้ว สุกใส ไว้เป็นเพื่อน
คอยชี้ชัด ส่องสว่าง พรางย้ำเตือน
ว่าให้เบือน ออกไป ไกลหนทาง
เราหยุดใจ ที่ถลำ มานานแล้ว
แต่ดูแวว คอยตาม ไม่หายห่าง
โมหะจริต ครอบงำ มิวายวาง
คงอยากเฉือน ฉีกร่าง ให้วายชนม์
เราหยุดยื้อ แย่งใจ มานานแล้ว
ขอคลาดแคล้ว ความใน ที่สับสน
ผันผ่านไป จงไป ไม่กังวล
ไม่ดิ้นรน ไข่วคว้า มานมนาน
เราหยุดฝัน วันเก่า มานานแล้ว
เมื่อมันไร้ วี่แวว แล้วอ่อนหวาน
เลยส่งไป ห่างใจ ไม่ต้องการ
ขอวันวาน สลายไป ในทันที ๚๛
ขอบคุณบทความจากคุณกรวี (ธรรมจักรดอทเน็ต)
|
|
วันที่ 14 มี.ค. 2552
Advertisement
เปิดอ่าน 9,635 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,976 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,959 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,985 ครั้ง
เปิดอ่าน 8,967 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,996 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,021 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,165 ครั้ง
เปิดอ่าน 8,979 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,005 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,078 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,975 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,010 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,146 ครั้ง
เปิดอ่าน 8,969 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,054 ครั้ง |
เปิดอ่าน 8,987 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 8,965 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 8,993 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 8,967 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 8,985 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 8,980 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 8,958 ☕ คลิกอ่านเลย |
|
≡ เรื่องน่าอ่าน/สาระน่ารู้ ≡ 
เปิดอ่าน 18,728 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 10,019 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 13,701 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 17,108 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 20,995 ครั้ง |
|
|
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
