|
|
หยุดที่ใจ
เราหยุดกำ หยุดเดิน มานานแล้ว
มีดวงแก้ว สุกใส ไว้เป็นเพื่อน
คอยชี้ชัด ส่องสว่าง พรางย้ำเตือน
ว่าให้เบือน ออกไป ไกลหนทาง
เราหยุดใจ ที่ถลำ มานานแล้ว
แต่ดูแวว คอยตาม ไม่หายห่าง
โมหะจริต ครอบงำ มิวายวาง
คงอยากเฉือน ฉีกร่าง ให้วายชนม์
เราหยุดยื้อ แย่งใจ มานานแล้ว
ขอคลาดแคล้ว ความใน ที่สับสน
ผันผ่านไป จงไป ไม่กังวล
ไม่ดิ้นรน ไข่วคว้า มานมนาน
เราหยุดฝัน วันเก่า มานานแล้ว
เมื่อมันไร้ วี่แวว แล้วอ่อนหวาน
เลยส่งไป ห่างใจ ไม่ต้องการ
ขอวันวาน สลายไป ในทันที ๚๛
ขอบคุณบทความจากคุณกรวี (ธรรมจักรดอทเน็ต)
|
|
วันที่ 14 มี.ค. 2552
Advertisement
เปิดอ่าน 9,080 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,054 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,010 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,016 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,019 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,018 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,067 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,062 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,075 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,038 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,023 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,011 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,064 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,161 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,042 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,071 ครั้ง |
เปิดอ่าน 9,071 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 9,070 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 9,011 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,052 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,082 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 9,038 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,049 ☕ คลิกอ่านเลย |
|
≡ เรื่องน่าอ่าน/สาระน่ารู้ ≡ 
เปิดอ่าน 16,327 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 30,700 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 13,947 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 14,162 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 14,546 ครั้ง |
|
|
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
