...ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง...
...เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง...
...เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง...
...เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น...
...เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า...
...แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น...
...เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง...
...เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง...
...เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง...
....ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น...
...ดังนั้น……จากนี้ไป……ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ ……โอกาสที่พิเศษสุด……แล้ว
จงแสวงหา การหยั่งรู้
จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความ…..อยาก…
จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น…….
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป
ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย
น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้
เอาคำพูดที่ว่า…….สักวันหนึ่ง……..ออกไปเสียจากพจนานุกรม
บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น
ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย
เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง
อ้างอิงที่มา http://www.borworn.net รวมข้อคิด&คติพจน์ โดย หวานใจ....ผ.อ. บวร
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
