สุข สงบ และร่มเย็น

ห้วงเวลาห้วงหนึ่งแห่งชีวิต ได้นำสังขารและจิตมาสัมผัสกับความสุขที่เป็น “ความสุขแท้” 

 ประโยคหนึ่งที่ดังก้องกังวานอยู่ในจิตใจเสมอ

 

“นำตัวกับใจมา”

 

เป็นคำพูดของพ่อแม่ครูอาจารย์ เป็นประโยคทองฝังจิตฝังใจเมื่อครั้งที่ได้มีโอกาสย่างก้าวเข้ามาสัมผัสดินแห่งธรรมที่สุขสงบและร่มเย็นยิ่งแห่งนี้

   
            ความสุขที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต

 

            ความสุขที่ไม่ต้องแลกได้สิ่งที่สังคมเรียกว่า “เงิน”

 

            ความสุขที่ไม่ต้องหาสิ่งตอบแทนมาซึ่งวัตถุธาตุใด ๆ

 

            ความสุขที่เพียงแค่ใช้ใจน้อมเข้าสัมผัสและก้มกราบกรานพระรัตนตรัย อันมีพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์

 

            ความสุขแท้แห่งชีวิต ที่อุดมไปด้วยความสงบ

 

            เป็นความสุขที่ไม่ถูกทับถมหรือมีเวทนาใด ๆ ซ้อนทับ

 

            ข้อวัตรปฏิบัติที่ฝึกฝน “ตนและใจ” เป็นเครื่องขูดกิเลสต่าง ๆ ที่ตกตะกอนอยู่ในจิต ที่ฝังลึกอยู่ในใจ ความขี้เกียจขี้คร้านทางกาย

“ล้างตัวและล้างใจ” ขจัดสันดานซึ่งเป็นพฤติกรรมฝังลึก (Tacit Behavior) ที่ถูกหล่อหลอมด้วยสังคมนิยมทุน นิยมเงิน นิยมกาม นิยมกิน นิยมเกียรติ

 

            กวาดพื้น เพื่อกวาดใจ

 

            ถูพื้น เพื่อถูใจ

 

            ล้างห้องน้ำ เพื่อล้างใจ

             ทำและปฏิบัติสิ่งใด ๆ เพื่อล้างสันดานแห่งกิเลสให้ล่วงพ้นจากตัวและใจ  

 
            ความสุขที่อยู่บนฐานแห่ง “ศีล” นำมาซึ่งความร่มเย็นภายในใจฉันใด

 

            ความสุขที่เกิดขึ้นในทุกขณะที่มีลมหายใจขณะนี้ จึงเป็นความสุขแท้ที่อิ่มเอมใจอย่างหาที่สุดและไม่มีประมาณได้ฉันนั้น

 

วัด ที่เป็นวัดโดยแท้

วัดที่ใจ

วัดกันที่ใจ

วัดกันตลอดเวลาทุกขณะจิต

วัดที่อุดมไปด้วยกัลยาณมิตร

วัดแห่งนี้จึงเป็นวัดที่แท้แห่งโลกธรรม

“สุขใดหาเทียบเทียมทันความสุขสงบร่มเย็นแห่งสุขแท้ในโลกธรรมนั้นไม่มี”