ข้อสังเกตคำที่มาจากภาษาเขมร
1. มักสะกดด้วยพยัญชนะ จ ญ ร ล ส เช่น
เผด็จ เสด็จ เสร็จ โสรจสรง ตรวจ ผจัญ
ผจญ เจริญ เผชิญ บำเพ็ญ ตระการ สระ
ระเมียร เมิล กำนัล ตำบล ตรัส กบาล
กังวาน ควาญ ทูล **เดิน** **เชิง**
2. เป็นศัพท์พยางค์เดียวที่ต้องแปลความหมาย
แข เพ็ญ ศอ เรียม เนา ดล
ได ศก เมิล จาร ทูล แด
ควร จง จอง อวย แมก แสะ
มาศ ทอ (ด่า) กาจ เฌอ
3. เป็นศัพท์ที่ใช้พยัญชนะควบกล้ำ อักษรนำ
สนาม ไผท ขนง ผอบ สนุก ไถง
แถง เขนย เสด็จ พนม ขนน มนิมนา
แสดง สไบ สบง ชไม ฉนวน เฉนียน
พเยีย ขมัง ถนน ฉนวน เขม่า ขจี
ขยอก แสวง เสน่ง ฉบัง เฉลียง สดับ
สนับเพลา โขมด ฉลอง สดำ โฉนด เฉวียน
เฉลา สลา เสนียด ฉบับ สงัด ทรวง
กราบ ทรง กริ้ว ตรง ตระโมจ โปรด
ตะโบม เพลิง ประนม กระยา ประดุจ ผลาญ
ขลาด ขลัง เสน่ง โขลน เขลา ผกา
ประกายพรึก ขมอง ฉนำ ไพร ไพล
4. มักแผลงคำได้ เช่น
แผลง ข เป็น กระ
ขจาย - กระจาย ขจอก - กระจอก แขส - กระแส
ขทง - กระทง ขดาน - กระดาน ขจัด - กระจัด
ขม่อม - กระหม่อม ขโดง - กระโดง เขทย - กระเทย
แผลง ผ เป็น ประ- บรร
ผจง - ประจง, บรรจง ผจบ - ประจบ, บรรจบ
ผทม - ประทม, บรรทม ผสาน - ประสาน, บรรสาน
ผสม - ประสม, บรรสม ผองค์ - ประองค์, บรรองค์
เผชิญ - ประเชิญ ผดุง - ประดุง
ลาญ - ผลาญ, ประลาญ แผก - แผนก
ผทับ - ประทับ เผดิม - ประเดิม
ผชุม - ประชุม ผจาน - ประจาน
เผดียง - ประเดียง ผกาย - ประกาย
แผลงเป็น บัง บำ บัน
บัง บำ บัน
เผชิญ - บังเอิญ บวง - บำบวง เหิน - บันเหิน
ควร - บังควร เพ็ญ - บำเพ็ญ เดิน - บันเดิน
คม - บังคม ปราบ - บำราบ ลือ - บันลือ
เกิด - บังเกิด เปรอ - บำเรอ โดย - บันโดย
คับ - บังคับ บัด - บำบัด ตาล - บันดาล
ปราศ - บำราศ ปรุง - บำรุง
แผลงเป็น -◦า
เกตา - กำเดา ขลัง - กำลัง จง - จำนง
แหง - กำแหง ทํรง - ธำมรงค์ เถกิง - ดำเกิง
ดกล - ดำกล อาจ - อำนาจ เถลิง - ดำเลิง
ขจร - กำจร สรวล - สำรวล เสวย - สังเวย
ถวาย - ตังวาย ฉัน - จังหัน กราบ - กำราบ
เสร็จ - สำเร็จ ตรัส - ดำรัส ตริ - ดำริ
ตรวจ - ตำรวจ ตรง - ดำรง ตรับ - ตำรับ
ติ - ตำหนิ ชาญ - ชำนาญ พัก - พำนัก
ทลาย - ทำลาย เทียบ - ทำเนียบ ทูล - ทำนูล
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
