คำภาษาอาหรับในภาษาไทย เช่น
กะลาสี จาก “เคาะลาศี” มลายูใช้ คลาสี (Khelasi)
กะไหล่ จาก Gil-ai ทมิฬ (Kalayi)
กั้นหยั่น มีดปลายแหลมสองคม (Khanjar) เปอร์เซียใช้รูปเดียวกัน
การบูร อาหรับใช้ Kafu หรือ Kaphu แล้วอังกฤษใช้ Camphor ยาที่มี
กำเนิดในจีน ญี่ปุ่นและไต้หวั่น “การบูร” จึงจะน่ามาจาก Kapur
ของมลายูมากกว่า Kafu ของอาหรับ เพราะพ่อค้าอาหรับอาจได้
Kafu ไปจาก Kabur ของมลายูก็ได้
โกหร่าน จากคำ Koran หรือมหากรุอาน (พระคัมภีร์ ศาสนาอิสลาม)
ขันที คำอาหรับ “เคาะสี)
ปัตหล่า อาหรับ “บัดละฮู” ผ้าไหมที่ปักยกเงินแล่งทองแล่ง
ฝิ่น อาหรับ Afyun (อัฟยูน) ชาวอินเดียออกเสียงเพี้ยนเป็นอะฟิน แล้ว
ไทยใช้ฝิ่น
ระยำ จาก Rajam (เรอะยัม) มลายูรับจากอาหรับ
สลาม คำอวยพร มลายูใช้ Salam
หญ้าฝรั่น อาหรับ Zafaran อังกฤษ Saffron
อักเสบ อาหรับ Azab
อัตลัด ผ้าต่วน มาจาก อัฏลัส (Ztlas)
อำพัน อาหรับ Ambar, มลายูใช้อำพันเช่น
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
