ครูแบบนี้ทำได้ครั้งเดียว

ดิฉันได้มีโอกาสดีมากที่ได้เป็น ครู ศศช.มอโพทะ อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ตั้งแต่ 1 ธันวาคม  2542  - 2 กุมภาพันธ์ 2544    กว่าจะได้เป็นครูในครั้งนี้ ก็ลำบากน่าดู ตั้งแต่การมาสมัคร  การไปดูพื้นที่ทั้งที่พึ่งมาสมัครงาน การสอบแข่งขัน แต่ดิฉันได้ได้โอกาสดี ที่สอบได้ ที่ 16 จากคนสมัคร 500 และคนสอบ 300  ศศช.มอโพทะนี้อยู่ไกลมาก เป็นกลุ่มศศช.ที่อยู่ไกลจริงๆ  ทั้งกลุ่ม มี 6 ศศช. ด้วยกัน แต่ศศช.ชาวบ้านยังไม่เคยมีโรงเรียน ยังไม่เคยมีครูมาสอน ยังพูดและฟังภาษาไทยไม่เข้าใจ 99 % โครงการให้มีครูสอน ศศช.นี้ เป็นโครงการของเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน  ให้ครูสอนภาษาไทยให้กระเหรี่ยง จะได้รักประเทศไทย  แต่กลายเป็นว่ากะเหรี่ยงต้องมาสอนภาษาให้ครูคนไทย ไม่อย่างนั้นก็สื่อสารกันไม่เข้าใจ ด้วยความที่เราสามารถเรียนรู้ได้เร็วกว่า เลยต้องทำแบบนี้ไปก่อน ทราบไหมว่าข้าพเจ้าได้อะไรจากการเป็นครู ที่ทำได้ครั้งเดียวแบบนี้

สิ่งที่ได้มีแต่สิ่งดีๆ

1. เพื่อน ไม่เคยเลยที่จะสนิทกับเพื่อนที่ใดมากเท่ากับเพื่อนที่อาชีพตรงนี้  ได้แม้กระทั่งดมอึซึ่งกันและกัน  ทุกข์กาย -ใจ ด้วยกัน กินแล้วก็เดิน แล้วก็นอนด้วยกัน

2. การเดินทาง - รถยนต์ขึ้นเขา   ลื่น  มีเหว อันตราย   รถรถ 1-2 วันก็มี (รถไม่มีสัญจรมากนัก)  โบกรถ   ก็มี (ทำบ่อย)เส้นทาง จากเชียงใหม่-เสรียง  ,แม่เสรียง-แม่สอด  ,-แม่สอด-แม่ระเมิง

                            - การเดินเท้า  1 วันเต็ม จนค่ำมืด หรือ 2 วัน พอดีเดินได้

3. การกิน อยู่ หลับนอน   -นอน ชายหญิงนอนกองกัน     - การกิน ต้องแบกอาหารไปเอง ให้พอตลอดทั้งเดือน  กับชาวบ้านก็นำพริก  อร่อยไม่ลืม คือข้าวตำครก สีแดง    -การอาบนำ เข้าส้วม แบกะดิน อาบน้ำกลางห้วย  -ความหนาวเย็นหนาวที่สุดในชีวิตที่เคยเจอ มา เสื้อ 3 ชั้น อย่างหนา ถุงนอน 1 ผืน ผ้าห่ม1 ผืน ถุงเท้า 2 ชั้น  ถุงมือ หมวกไอ้โม่ง ยังหนาวจนนอนไม่หลับคิดดู

4. การแบ่งปัน ทั้งอาหาร น้ำใจ  แม้กระทั่วอุปกรณ์การเรียนของแต่ละโรงเรียน

ประสบการณ์ที่ไม่เคยลืม ตลอดชีวิต กับสิ่งดีๆที่ได้รับ 

การตัดสินใจเลิกเป็นครูแบบนี้ เพราะเรายังมีพ่อ แม่ พี่ น้อง รอเราอยู่เราอยู่ตรงนั้นตลอดไม่ได้  เราแค่ได้ผ่านจุดนั้นมาในช่วงหนึ่งของชีวิต  อุดมการณืมันกินและใช้ไปตลอดไม่ได้ในบางอย่าง    แต่ความอยากเป็นครูเราก็ยังมี ต่อไปคือการตั้งใจสอบบรรจุครู เป็น อ.1 ระดับ 3 ดำเนินชีวิตครูอีกแบบที่คนรู้จักโดยทั่วไป