บุญบาปเหมือนหนึ่งคือเงา
บุญบาปนี้เป็นคู่คือเงา เงานั้นไปตามเฮาสู่วันบ่มีเว้น
คันเฮาพาเล่นพามันเต้นแล่น พามันแอะแอ่นฟ้อนเงานั้นแอ่นนำ
เฮานั่งยองย่อเงาก็นั่งลงนำ ยามเฮาเอาหลังนอนก็อ่อนลงนอนด้วย
คันเฮาโตนลงห้วยภูเขาหลายหลั่น ขึ้นต้นไม้ผาล้านด่านเขา
เงาก็ตามเลี้ยวเก๊าะเกี่ยวพันธนัง บ่ได้มียามเหินห่างไกลกันได้
อันนี้สันใดแท้ทั้งสองบุญบาป มันก็ติดต่อก้นนำส้นผู้ทำ นั้นแหล่ว
ผญาคำสอนของเก่าโบราณ.....
ลูกหลานนำมาขานด้วยความเคารพ เด้อท่าน......
แสวง มลศิลป์ สรรหามาฝากครับ
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
