ชีวิตครู ตอน เมื่อผมเป็นครูสอนหมอ(ดู)

หลังจากที่รับราชการที่ประจวบคีรีขันธ์ประมาณ 6 ปี ก็มีโอกาสสอบโอนย้ายมารับราชการที่บ้านเกิด คือ จังหวัดลำปางในปี 2536 ก็เป็นปีที่มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง งานด้านการสอนได้เพิ่มขึ้น ที่โดดเด่นในช่วงแรกก็คงเป็นเรื่องการสอนโหราศาสตร์หรือหมอดูนั่นเอง อาศัยวัดเป็นที่สอนและก็เป็นประสบการณ์แรกด้วยที่ผมต้องสอนคนอายุมาก บางท่านที่มาเรียนก็รุ่นพ่อผมเลยล่ะ การสอนไม่เท่าไหร่ แต่การวางตัวนี่สิลำบาก เพราะผมเพิ่งอายุ 26 เอง ต้องมาเป็นครูสอนผู้ใหญ่แล้ว แต่ก็เอาล่ะ ไหน ๆ ก็ต้องสอนแล้ว วันแรกที่ไปถึง ไปก่อนเวลา มีนักเรียนมารอเรียนอยู่ พอมาถึงเค้าก็ถามว่าเรียนเหรอ รอก่อน อาจารย์ยังไม่มา ผมก็บอกว่าผมนี่แหละครับคนสอน เค้าตกใจกันใหญ่ แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี การสอนแบบนี้เป็นการสอนโดยมีแผนว่าจะสอนอย่างไร เน้นวิธีที่ปฏิบัติ ไม่ต้องคำนึงถึงเวลา เราเป็นผู้บริหารเอง ถ้าตอนไหนนักเรียนไม่เข้าใจ เราก็ยังไม่ผ่านบทต่อไป จนกว่านักเรียนจะเข้าใจ เราจึงผ่านบทต่อไปได้ เพราะการสอนโหราศาสตร์จุดมุ่งหมายคือนักเรียนต้องเข้าใจ และนำไปปฏิบัติได้ ก่อนจบก็จัดให้มีการพยากรณ์การกุศลเพื่อหารายได้ให้กับทางวัด ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ให้กับชมรมเรา ส่วนจะชำนาญหรือไม่อยู่ที่ประสบการณ์ รุ่นแรกผ่านไปด้วยดี มีนักเรียนจบออกไปให้คำปรึกษาดวงชะตามากมาย สุดท้ายลูกศิษย์รุ่นแรกก็ประสบผลสำเร็จโดยเข้าร่วมกับ กศน.ในการนำวิชาโหราศาสตร์เข้าหลักสูตร มีลูกศิษย์มากมาย สอนไปได้ 1 รุ่นก็จะรับใบประกาศนียบัตร ด้วยความเป็นครูเราจึงแวะไปยินดี แต่ปรากฏว่าเป็นข่าวลง นสพ.ท้องถิ่นว่า อาจารย์ท่านนี้กำลังดังทำให้คนแวดวงเดียวกันอิจฉา ผมเลยโดนสมาชิกชมรมที่ผมสอนโจมตีว่า ผมทำให้สถาบันเสียชื่อเสียง ผมก็ยังงงว่าผมไปทำอะไรผิดหรือไม่ เหตุการณ์ก็ผ่านไป แต่อีกไม่นานก็มีเรื่อง เมื่อลูกศิษย์ของอาจารย์สำนักใหม่มาหาผมถึงสำนัก และประกาศตัวว่าเป็นศิษย์ของใคร มาที่นี่เพื่อจะมาถามดวง เราจึงได้ดูให้แต่ก็แปลกใจว่าทำไมครูเค้าไม่สอนในเรื่องจรรยาบรรณโหรเลยหรือ แต่เราก็เฉย ๆ จนสอนมาถึง 12รุ่น ก็เกิดปัญหาจนได้นั่นก็คือ อาจารย์ท่านเดิมที่เปิดสถาบันโหราศาสตร์มาขอใช้สถานที่สอนโหราศาสตร์ โดยเสนอผลประโยชน์ให้วัด ซึ่งสุดท้ายวัดก็มาแจ้งให้ผมเลิกสอน และให้อาจารย์ท่านนั้นสอนแทน ผมก็เลยต้องยุติบทบาทการสอน แต่ด้วยความเป็นครูก็อดที่จะสอนไม่ได้งานสุดท้ายที่สอนนั่นก็คือเข้าไปสอนในเรือนจำให้ผู้ต้องขังได้เรียนรู้ เพื่อนำประโยชน์ไปใช้จะได้ไม่หวนกลับมาใช้ชีวิตแบบเก่าอีก