ชีวิตของคนเรา
คนเรานั้นเกิดมาจะต้องผ่านวัยเด็ก วัยรุ่น และก็มาวัยผู้ใหญ่ สุดท้ายเลยก็วัยชรา เกิดขึ้นมาต้องได้รับการเรียนรู้ไม่ว่าจะจากที่แห่งหนใด หรือจากวิธีการใดก็ตาม ก็เรียกว่าการเรียนรู้ทั้งนั้น การเรียนรู้นี่แหละนำพาให้เราทำงานหรือทำกิจกรรมที่มีขึ้นในชีวิตประจำวันได้ ถ้าผู้ใดไม่ได้เรียนรู้ในเรื่องนั้นๆย่อมไม่ถนัดแต่อาจจะทำกิจกรรมนั้นได้ทำเสร็จแต่ก็กว่าจะสำเร็จได้นั้นก็ต้องใช้เวลามากกว่าบุคคลที่ได้เรียนรู้มา วันนี้จะมาให้สิ่งที่ควรนำไปคิดสำหรับเด็กวัยเรียน ก็มีข้อความอยู่ว่า
***เป็นนักเรียนต้องพากเพียรเขียนอ่าน การบ้านการงานก็ต้องสน
จะเหนื่อยยากลำบากก็ต้องทน อย่ากังวลว่าตนทนระกำ
คำเช้าหนักเอาเบาสู้ เชื่อฟังครูผู้ใหญ่ท่านสั่งสอน
อย่าทำตนเล่นตัวจนแสนงอน อย่าปากบอนคอยแค่หาเรื่องหัน
มันเป็นฮ่ายเป็นฮ่ายกินข้าวโตโสความเพิ่น เจ้าผู้สูงเจิ่นเทิ่นเจิ่นเทินใหญ่บ่ถูกทหาร
แนวขี่คร้านขี่คร้านเขาถามว่าแม่นลูกไผ ครูผู้ใด๋เพิ่นสอนมันเป็นหยังจั่งมาคร้าน....
นี่ก็เป็นกลอนที่ได้แต่งขึ้นให้นักเรียนที่มีปากเสียงกันเมื่อเวลาครูสอน พ่อกับแม่ก็จะโทษครูบาอาจารย์ที่ทำการสอน แต่ในบางโอกาสครูบาอาจารย์ก็จะถามคืนว่าเจ้าเป็นลูกผู้ใด๋ คือขี่คร้าน ก็หมายถึง ขี้เกียจ
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
