|
| |
ถ้าจะอยู่ ในโลกนี้ อย่างมีสุข
อย่าประยุกต์ สิ่งทั้งผอง เป็นของฉัน
มันจะสุม เผากระบาล ท่านทั้งวัน
ต้องปล่อยมัน เป็นของมัน อย่าผันมา
เป็นของกู ในอำนาจ แห่งตัวกู
มันจะดู วุ่นวาย คล้ายคนบ้า
อย่างน้อยก็ เป็นนกเขา เข้าตำรา
มันคึกว่า "กู-ของ-กู" อยู่ร่ำไป
จะหามา มีไว้ ใช้หรือกิน
ตามระบิล อย่างอิ่มหนำ ก็ทำได้
โดยไม่ต้อง มั่นหมาย ให้อะไรๆ
ผูกยึดไว้ ว่า "ตัวกู" หรือ "ของกู
พุทธทาสภิกขุ
|
ที่มา:kroopra.net
พ่อค้าสูงอายุคนหนึ่งกำลังป่วยหนัก คนที่อยู่รอบข้างต่างลงความเห็นว่า เขาคงจะมีโอกาสรอดยาก เขานอนหลับตาหายใจแผ่วๆ อยู่บนเตียงด้วยอาการที่น่าสงสารยิ่ง
“ภรรยาของฉันอยู่ไหน ?” เขารวบรวมพลังถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา
“ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ใกล้ๆ นี่แล้ว” ภรรยาของเขาตอบ
ชายแก่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามขึ้นอีกว่า
“ลูกชายคนโตของฉันอยู่ไหน ?”
“อยู่ที่นี่แล้ว ไม่ต้องห่วง”
“ลูกชายคนกลางของฉันอยู่ไหน?”
“ลูกชายคนเล็กของฉันอยู่ไหน?”
“ทุกคนอยู่ที่นี่ ไม่ต้องเป็นห่วง ทำใจให้สบายๆ” ภรรยาของเขาพูดปลอบโยน
ชายแก่นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกพรวดขึ้นนั่งท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เขาจ้องตาอันลุกวาวไปยังลูกๆ แล้วตวาดออกมาด้วยเสียงอันดังว่า
“พวกแกมาอยู่ที่นี่กันหมด แล้วใครเฝ้าหน้าร้านล่ะ”
ขอบคุณ
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
