ในบรรดาผู้หญิงทุกชาติ ผมว่าสาวอินเดียนี่น่าสงสารที่สุด ตรงที่ต้องหาสินสอดไปหมั้นผู้ชายพบหนุ่มถูกตาต้องใจ ผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงจะขอให้พราหมณ์ไปทาบทาม พ่อแม่ผู้ชายก็จะเรียกสินสอดทองหมั้นตามใจชอบ ถ้าลูกชายเป็นหนุ่มหล่อ การศึกษาเข้าสเปก ก็เรียกเงินทองกันแพงหน่อย ผู้หญิงฐานะยากจน ไม่มีปัญญาจ่ายค่าสินสอดให้หนุ่มเกรดเอ พ่อแม่ก็ต้องไปรื้อไปล้วงไอ้หนุ่มเกรดด้อย ราคาถูกตามกองขยะ มาให้ลูกได้มีวาสนาสืบพันธุ์เหมือนชาวบ้านเขา
ประเพณีนี้สร้างความขมขื่นใจให้ผู้หญิงมาก สาวอินเดียหลายรายฆ่าตัวตายทุกปี เพราะไม่มีสินสอดทองหมั้นให้พ่อแม่ของผู้ชายที่ตัวเองรัก สมัยนี้ผู้หญิงแขกก็เลยฮิต ตั้งเป็นกลุ่มบ้าง เป็นสมาคมบ้าง ต่อต้านประเพณีนี้กันยกใหญ่ ไม่เคยได้ผลหรอกครับ ผู้ชายยังยึดศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายเหนียวแน่น คุณผู้อ่านนึกถึงหัวอกพ่อแม่ที่มีลูกสาวหลายคนก็แล้วกันว่า ทุกข์ขนาดไหน ยิ่งจนก็ยิ่งหาสามีให้ลูกไม่ได้
ผมชอบหมุนดาวเทียมดูทีวีอินเดียกับพม่า ถ้ามีรายการเกี่ยวกับประเพณีแขกนี่ไม่ค่อยพลาด งานแต่งงานของคนฮินดูน่าสนใจ ทุกอย่างน่ารัก ยกเว้นตอนส่งตัวเจ้าสาว ผมว่าน่าจะเป็นงานเศร้ามากกว่างานมงคล พ่อแม่พี่น้องกอดเจ้าสาวร้องไห้กันกระจองอแง ตามประเพณีอินเดีย ถือว่าแต่นี้ไป สายสัมพันธ์ของพ่อแม่ลูกไม่มีอีกแล้ว ลูกสาวต้องไปปรนนิบัติพัดวีญาติฝ่ายสามีจนวันตาย
ตอนเจ้าสาวมาถึงบ้านเจ้าบ่าวก็น่าสนใจ ว่าที่แม่ผัวเอาผงแป้งสีแดงขาวเจิมหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ เมื่อได้ฤกษ์งามยามดี เจ้าบ่าวก็จูงเจ้าสาวเข้าหอ เสียงกลอนลงที่ประตูดังกริ๊ก เจ้าสาวต้องก้มเอามือแตะปลายเท้าของเจ้าบ่าว เป็นการแสดงความคารวะอย่างสูง แตะเท้าแล้ว เจ้าบ่าวก็จะอุ้มเจ้าสาวไปวางบนเตียง ทั้งคู่จะทำอะไรยังไงต่อไป..คิดเอง.
ขอบคุณที่มาข้อมูลwww.nitipoom.com
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
