คติโบราณที่ใช้สอนแม่บ้านแม่เรือน

                                              เรือนเหย้าตนอยู่นั้น อย่าหมอง 

                                                เรือนชะตาแผ่นทอง วาดไว้ 

                                         เรือนผมอย่างยุ่งหยอง หวีหย่ง ไว้นา 

                                          สามประการนี้ไซร้ หมั่นสู้สงวนนาม

                                                    น้ำใช้ใส่ตุ่มตั้ง เต็มดี 

                                                 น้ำอบอ่าอินทรีย์ อย่าร้อง

                                                  น้ำปูนใส่เต้ามี อย่าขาด

                                              น้ำจิตอย่าให้ข้อง ขัดน้ำใจใคร

      เป็นตำราที่นับถือกันมาตั้งแต่กรุงศรีอยุธยา ผู้ที่บูชาพระพุทธรูปที่บรรจุดวงชะตาเช่นว่านี้จะเจริญรุ่งเรืองปราศจากอันตราย ผู้ที่ได้แต่งโคลงนี้จึงได้นำมากล่าวไว้ด้วย

      ส่วนเรือนที่สามคือ เรือนผมนั้น คนโบราณถือกันมากคนที่ปล่อยผมเผ้ารุงรังสกปรกมักจะถือกันว่ามีแต่คนบ้าและขอทาน ฉะนั้นการทำเรือนผมให้สะอาดเรียบร้อยอยู่เสมอ จึงถือว่าเป็นสิริมงคลอย่างหนึ่ง

      เรื่องของน้ำสี่ก็สำคัญแสดงถึงความเอาใจใส่และน้ำใจของแม่บ้าน

      น้ำอย่างแรกคือน้ำใช้น้ำกิน ดังกล่าวแล้ว ต้องตักเติมให้เต็มอยู่เสมอ

      น้ำอย่างที่สองคือน้ำอบก็คือน้ำที่อบหรือปรุงด้วยเครื่องหอม ซึ่งในสมัยโบราณนิยมใช้กันมากยิ่งในวังด้วยแล้ว ต้องมีเจ้าหน้าที่ปรุงน้ำอบโดยเฉพาะทีเดียวในปัจจุบันความนิยมดูจะเสื่อมไป ใช้เฉพาะสรงน้ำพระ และรดน้ำผู้ใหญ่ในวันสงกรานต์กันเท่านั้น ผิดกับในสมัยก่อนที่ใช้กันเป็นของประจำวัน

     น้ำอย่างที่สามก็คือ น้ำในเต้าปูน ในสมัยโบราณนิยมกินหมาก ทุกบ้านต้องมีเชี่ยนหมากไว้รับแขก ฉะนั้นต้องคอยดูแลไม่ให้ปูนขาดเต้าและให้มีน้ำหล่อเลี้ยงปูนอยู่ไม่ให้แห้ง น้ำอย่างที่สี่เป็นน้ำอย่างพิเศษ