ทำไม..?ต้องรักคนที่เขาไม่ได้รัก.....(เส้นผมบังภูเขา....????)

รักคนที่เขาไม่ได้รัก???(เส้นผมบังภูเขา.รึเปล่า...)...        ถ้ารู้สึกเป็นทุกข์กับความรัก... เพียงเพราะคนที่เรารัก...ไม่รักตอบ ทุ่มเทก็แล้ว ดีกับเขามากๆก็แล้ว... ทุกอย่างที่ทำเพื่อคนที่เรารักก็ทำมาแล้ว  สุดท้ายเขาก็ยังไม่รักเรา เหมือนที่เรารักเขาเสียที  สิ่งที่เกิดขึ้นในใจจึงมีทั้งท้อ และดื้อรั้น...  ท้อ..เพราะผิดหวัง...รั้น..เพราะยังอยากสมหวัง... เมื่อสองสิ่งที่ต่างขั้วมาอยู่รวมกัน มันก็เลยทำให้เราฟุ้งซ่าน บางทีก็ทำอะไรโดยไม่รู้ตัว เช่น เขาไม่รักก็ได้แต่ตามตื้อเขา  เขารำคาญก็ยังสร้างความรำคาญให้เขาเพิ่มมากขึ้น... ทำอย่างนี้เรามีความสุขหรือก็เปล่า  เขาจะชื่นชมยินดีกับสิ่งที่เราทำหรือก็ไม่... เมื่อขึ้นชื่อว่า "ไม่ได้รัก" ต่อให้ดีแค่ไหน หล่อแค่ไหน หรือสวยแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางปันใจมารักเราหรอก !  "เมื่อประตูบานแห่งความสุขปิดลง ประตูแห่งความสุขบานอื่นก็จะเปิดขึ้น  หากเรามัวแต่มองประตูที่ปิดลงไปแล้วเนิ่นนาน  เราจะมองไม่เห็น ประตูแห่งความสุขบานอื่นที่เปิดไว้รอ..."  สำหรับคนที่รักเขาแล้วเขาไม่ได้รัก... อย่าคิดว่าความสุขในชีวิตได้หมดลงแล้ว เราจะรักใครชอบใครอีกไม่ได้แล้วในชาตินี้...  เราเพียงแค่ตั้งใจเอามือปิดตาทั้งสองข้างให้มองไม่เห็นอะไรก็เท่านั้น!  ลองเอามือออก...แล้วค่อย ๆ ลืมตา.…   เราจะพบประตูแห่งความสุขที่อยู่รอบตัวอีกตั้งหลายบาน... ลองตัดสินใจเดินไปที่ประตูบานอื่นดูสิ!... อย่ายึดติดอยู่กับประตูที่ไม่ได้เปิดต้อนรับเราอีกต่อไปเลย  "คนทุกคนต่างเป็นเหมือนตัวจิ๊กซอว์...ที่ออกตามหากันและกัน  เมื่อค้นพบเจอตัวจิ๊กซอว์ที่ต่อกันติด...ก็จะเกิดภาพที่สมบูรณ์..."  หากเราไม่ใช่สำหรับเขา นั่นแสดงว่าเราไม่ใช่ตัวจิ๊กซอว์ที่หายไปของเขา ความรักก็คงเป็นเช่นนั้นด้วย....   เพราะรักจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคนสองคนมีใจที่ตรงกัน มีสายใยบางๆที่คอยเชื่อมต่อถึงกัน... ออกไปตามหาตัวจิ๊กซอว์ที่เหมาะสม และคู่ควรกับเราดีกว่า  อย่ามัวแต่ยึดติดกับรักที่ต่อไม่ติดให้เสียโอกาสตัวเองเลย  ชีวิตกล้าทำอย่างอื่นได้...ก็น่าจะกล้าหาญบอกลาจิ๊กซอว์ตัวปลอมตัวนั้นได้ เรื่องอย่างนี้ มันอยูที่ "ใจ" เท่านั้น... อย่าเสียใจ หากต้อง "ตัดใจ"...แต่จงดีใจที่ได้มีโอกาสได้ค้นหา เพื่อที่จะได้พบเจอ "หัวใจ"...หัวใจดวงที่เราออกตามหามาตลอดทั้งชีวิต...