ก เอ๋ย ก ก แม่ไก่ ใคร่ใฝ่รู้

บทกลอนแด่ครู....ผู้เมตตา

 ก เอ๋ย ก         ก แม่ไก่     ใคร่ใฝ่รู้     

ค เอ๋ย ค         ค. คุณครู        ผู้พร่ำสอน

ร เอ๋ย ร      ร เรือจ้าง      ไม่ร้าวรอน      

ฅ เอ๋ย ฅ       ฅ คนฅอน       สอนคนดี

    ค คนหนึ่ง       คือ ค ครู         ผู้ประเสริฐ      

แสนล้ำเลิศ       ในหัวใจ         ใสสุกสี    ดุจเปลวเทียน   ส่องสว่าง      กลางนที        

สร้างชีวี       สร้างศิษย์ส่อง   ผ่องอำพันธ์

          ร้อยเรียงร้อย    ร้อยดวงดาว     ที่พราวฟ้า      ร้อยนภา      พันดวงดาว      ที่พราวฝัน

ร้อยรอยยิ้ม      ร้อยรอยรัก      รักรำพัน        มากำนัล      แด่คุณครู        ผู้อารี

ครูผู้สอน         คติธรรม         นำชีวิต        ครูผู้สั่ง     สอนศิษย์        มิหน่ายหนี

ครูผู้สอน         ให้รู้รัก       สามัคคี        ครูมากมี       วิชาหมด        ทุกบทตอน

ครูคือแสง        ส่องสว่าง    กลางใจศิษย์     คอยชี้ถูก     ด้วยจิต         คิดคำสอน

ครูเหมือนมิตร   ส่องสว่าง       ใจอาทร     

ยามเดือดร้อย   ช่วยผ่อนคลาย  หายกังวล

ศิษย์คือผล       ของครู     ผู้สร้างสรรค์     ครูผู้ปั้น       ศิษย์เดินได้      ไม่สับสน

นี่คือผล        แห่งงาน       การสร้างคน    

 ให้ครองตน      ครองความงาม  ตามครรลอง

บูชาครู      ด้วยหญ้าแพรก  แทรกดอกเข็ม   ประจงเก็บ   ดอกรักร้อย     ไม่หม่นหมอง

ดอกมะเขือ    เจือความรัก    เอื้ออาทร     

  เป็นบทกลอน    แด่คุณครู    ผู้เมตตา

มอบแด่ครูทุกท่าน

อาจารย์ประภัทร์สร   ไกรโต