การที่คนเราพูดกันแล้วไม่ขัดคอกัน ย่อมก่อให้เกิดประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย คือทั้งฝ่ายผู้พูดและฝ่ายผู้ฟัง เพราะเมื่อการพูดไม่ขัดคอกัน ย่อมเป็นผลไม่เกิดมีการขัดแย้ง ไม่ขัดแย้งทางความคิด ไม่ขัดแย้งทางการกระทำ เมื่อไม่เกิดการขัดแย้งแล้ว ผลที่เกิดขึ้นจากการพูดจึงเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายอีกนั่นแหละ ดังเช่นการเล่นดนตรี ถ้าเสียงขลุ่ยและเสียงปีบรรเลงไปในจังหวะและทำนองเดียวกัน ความไพเราะก็จะเกิดขึ้นกับผู้ฟัง ผลประโยชน์ก็เกิดขึ้นกับผู้เล่น เพราะผู้ฟังจะชมว่าดี และติดตามชมการเล่นเรื่อย ๆ เงินทองก็จะตามมา การพูดก็เช่นกัน ถ้าผู้พูดพูดไปในทางเดียวกันไม่ขัดกัน การพูดนั้นจะก่อให้เกิดประโยชน์ แต่เมื่อพูดขัดกันเมื่อไร การพูดก็จะยุติลงพร้อมกับความขุ่นข้องหมองใจกัน เกิดความแตกแยก เข้ากันไม่ได้ ดังเช่นผู้แทนของประเทศหนึ่ง ที่อยู่ใกล้ ๆกับประเทศลาว
อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของประเทศลาว อยู่ทางทิศตะวันออกของประเทศพม่า หลายคนรู้ดี ดังนั้นการเข้ากันเป็นปี่
เป้นขลุ่ย หรือการพูดไม่ขัดคอกัน จึงเป็นประโยชน์ที่เกิดขึ้นกับผู้พูดในขณะนั้น ๆ อย่างแท้จริง
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
