ไม่นานมานี้...ข้าพเจ้าได้พบและสัมผัสก้บเสี้ยวหนึ่งของความตายที่เข้ามาช่วงชิงชีวิตและทำให้ข้าพเจ้าทรมาน มัน...น่ากล้วมาก
ย้อนกลับไปประมาณ 3 อาทิตย์ ที่ข้าพเจ้าป่วยด้วยโรคหวัดธรรมดา ไม่ยอมกินยารักษาเพราะคิดว่ายังไงก็หายได้เอง แต่ผลที่เกิดขึ้นคือ การไอเกิดขึ้นบ่อยคร้งมากขึ้น และเเล้ววันหนึ่ง ความตายก็เข้ามาเฉียดตัวข้าพเจ้า เนื่องจากข้าพเจ้าหลับไปในเวลาเที่ยงวันหลังจากกลับจากตัดหญ่าในสวน ไม่รู้ว่านานเท่าไร แต่รู้ว่าจู่ๆ ข้าพเจ้าก็ตื่นขึ้นมาและวิ่งออกนอกบ้านเพื่อจะขับเสมหะให้พ้นคอออกไป แต่...ไม่เป็นเช่นนั้น ยิ่งไอ(แห้ง) ยิ่งมีเสมหะ และเสมหะนั้นไม่ขับพ้นคอหรือปากไป แต่ติดเหนียวเหนอะหนะอยู่ในบริเวณลำคอ ข้าพเจ้าจึงหายใจไม่ออก มันทรมาน และตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ข้าพเจ้าวิ่งทุรนทุรายออกจากบ้านไปเพื่อบอกภรรยาและญาติๆให้พาไปโรงพยาบาลทันที ทุกคนที่เห็นต่างตกใจ พยายามถามว่าเป็นอะไรๆ ข้าพเจ้าพูดออกเสียงไม่ได้ ได้แต่ไอแรงๆ หอบเสียงเเห้งๆ ดังๆ ไม่เป็นภาษา และมีน้ำลายเหนียวหนะไหลยืดออกจากปากต่อหน้าทุกคน การยื้อแย่งชีวิตกับความตายดำเนินต่อเนื่องไป ข้าพเจ้าถูกพาขึ้นรถและขับเร่งออกไปสู่โรงพยาบาล หลังจากรถแล่นได้ประมาณ 200 เมตร ข้าพเจ้าเริ่มหายใจและพูดเป็นภาษาได้ เพราะเสมหะหลุดไปจากลำคอแล้ว ช่วงเวลาประมาณ 2 นาทีที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี ว่ามันน่ากลัวมากขนาดไหน แต่เมื่อนั้งไปในรถกลับรู้สึกว่า เหนื่อย หมดแรง และรู้ดีว่าขณะนี้ความตายได้ผ่านพ้นไปแล้ว สุดท้ายก็ปล่อยให้เป็นไปตามระเบียบ คือ หมอตรวจร่างกาย ได้ยามารักษา และพักผ่อนเยอะๆ
ณ เวลานี้ เมื่อ..ไม่ตาย จึงย้อนคิดกลับไปว่า อะไรที่เราคิดขณะนั่งอยู่ในรถก่อนถึงโรงพยาบาล คำตอบคือ ความรู้สึกเหม่อลอย เบาๆ ว่างๆ ไร้กำลัง หดหู่ และไม่รู้สึกตื่นตัวอะไรเลย
ณ เวลานี้ เมื่อ...ไม่ตาย ทำไมจึงเขียนบทความนี้ คำตอบคือ รู้สึกเสียดายต่อการไม่ได้ทำหลายสิ่งทั้งที่ควรจะทำ เช่น เมื่อรู้ตัวว่าไม่สบายก็น่าจะหายามากินรักษาเสีย และน่าจะทานน้ำอุ่นไม่ใช่ชอบแต่น้ำเย็น เป็นต้น เรื่องง่ายๆเท่านี้ก็ปล่อยปละละเลย นี่ดีนะ..ที่ยังหนุ่มแน่น ร่างกายจึงลุกขึ้นจากหลับไหลมาต่อสู้ความตายอัตโนมัติ ถ้าแก่ตัวลง ก็คงต้องโบกมือลาโลกนี้ปแล้ว
ณ เวลานี้ เมื่อ...ไม่ตาย จึงอยากจะทำในสิ่งที่ไม่ได้ทำหลายๆเรื่อง เช่น เรื่องหนึ่งก็ทำในขณะนี้คือ อยากฝากบอกทุกคนว่า คนไหนหากสายตาของท่านยังดีอยู่ขอให้จงถนอมไว้ ใครที่เล่นคอมพิวเตอร์มากๆ ก็จงหลับพักผ่อนให้เยอะๆ หรือหาอะไรป้องกันแสงเข้าสู่สายตาเสีย และสำหรับนักดื่มทั้งหลาย ขอให้ลดๆ และเลิกดื่มได้ยิ่งดี เพราะต้องคิดว่าสายตาของท่านทำงานหนักมาก เนื่องจากอดหลับอดนอน มีสีแดงโร่เพราะเส้นเลือดนำเเอลกอฮอล์มาเลี้ยงแทนอาหารที่มีประโยชน์ และประการหนึ่งคือการดื่มมักทำในเวลากลางคืน สายตาจึงต้องเเพ่งเพราะมันมืดหรือสลัวๆ ยิ่งแพ่งก็ยิ่งปวดตาแต่อาจจะไม่ได้คิดถึง สรุปว่า เรื่องอะไรต่างๆที่ทำให้สายตาทรมานก็อย่าได้ทำ เพราะหากสายตาเสียเหมือนข้าพเจ้า (ประมาณ 850) จะรู้สึกเสียดายที่ทำให้ดีดังเดิมไม่ได้ รู้อย่างนี้ไม่อายหรอกและใส่เเว่นนักวิชาการมานานแล้วด้วย
ณ เวลานี้ เมื่อ...ไม่ตาย ก็จะเป็นคนเพี้ยนๆเช่นนี้อีกนาน
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
