พระสัทธรรมเลอะเลือน

พระพุทธศาสนาได้เข้ามาในสุวรรณภูมิเป็นครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. ๒๐๐ เศษ พระราชกวี (อ่ำ)วัดโสมนัสวิหารได้แปลความหมายจากกระเบื้องจารและแผ่นจารึกต่างๆที่ขุดพบในที่ต่างๆทั่วประเทศแล้วนำมาปะติดปะต่ออ่านแปลความหมายรวมกัน  ได้ความว่า พระเจ้าอโศกมหาราชส่งสมณทูตที่เป็นพระอรหันต์ถึง ๕ รูปมีพระโสณะมหาเถระพระฌานียะมหาเถระ พระอุตตระมหาเถระ พระภูริยะมหาเถระ และพระมูนียะมหาเถระเข้ามาเผยแผ่ศาสนาพุทธในดินแดนสุวรรณภูมิแห่งนี้

            ศาสนาพุทธได้เคยเลือนหายไปจากประเทศอินเดีย  จนต้องนำศาสนาพุทธจากประเทศอื่นกลับสู่ประเทศอินเดียอีกครั้ง เห็นได้ว่าถ้าศาสนาพุทธไม่ได้ถูกนำไปเผยแผ่ยังประเทศอื่น เช่นการปักหลักอย่างมั่นคงในสุวรรณภูมิ  ศาสนาพุทธก็คงหายไปจากโลก  การเผยแผ่ศาสนาพุทธไปยังประเทศอื่นจึงมีความสำคัญต่อการคงอยู่ของพระพุทธศาสนา

            เช่นเดียวกับ พระสัทธรรม ซึ่งมีโอกาสที่จะเลอะเลือน หรืออันตรธานไปได้  พระพุทธองค์ตรัสแสดงธรรม ๔ อย่างว่าเป็นไปเพื่อความเลอะเลือน เพื่ออันตรธานแห่งพระสัทธรรม คือ

๑. ภิกษุทั้งหลายเรียนพระสูตรด้วยบทพยัญชนะที่ยกขึ้นผิด มีเนื้อความอันแนะนำผิด

๒. ภิกษุทั้งหลายเป็นผู้ว่ายาก

๓. ภิกษุผู้สดับตรับฟังมากไม่สอนผู้อื่นให้ท่องจำพระสูตรโดยเคารพ เมื่อภิกษุผู้สดับตรับฟังมากเหล่านั้นล่วงลับไป พระสูตรก็ชื่อว่ามีมูลรากอันขาด(ไม่มีผู้ทรงจำได้) 

๔. ภิกษุผู้เป็นเถระเป็นผู้มักมาก ย่อหย่อน เอาแต่นอนหลับ ทอดธุระในความสงัด ไม่ปรารภความเพียรเพื่อบรรลุธรรมซึ่งยังไม่บรรลุ ทำให้คนรุ่นหลังถือเป็นตัวอย่าง

การที่พระอาจารย์ภูสิต(จันทร์)  ขันติธโร  เจ้าอาวาสวัดป่าหลวงตามหาบัว ญาณสันปันโน  ได้เดินทางไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาที่กรุงเวียนนา  ประเทศออสเตรีย  เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม ๒๕๕๒  ตามคำเชิญของ พระครูสมุหกวีรัตน์ พระธรรมทูตประจำประเทศเยอรมัน ในงาน Thailand Grand Invitation 2009 ซึ่งจัดขึ้นในมหาวิทยาลัยเวียนนา เป็นเวลา ๗ วัน  ทั้งได้มอบเงินจำนวนหนึ่งไว้เพื่อเป็นทุนในการก่อตั้ง สำนักสงฆ์สวนแสงธรรม ในประเทศออสเตรียด้วย  ดังรายละเอียดท่านสามารถหาอ่านได้จากเรื่องภายใน “น่านฟ้า” ฉบับนี้   

พระพุทธศาสนาได้มีโอกาสไปยังต่างแดน  และเป็นการสืบทอดพระพุทธศาสนาให้กว้างไกลออกไปเป็นประโยชน์ต่อผู้คนซีกโลกตะวันตก   ถือได้ว่าเป็นย่างก้าวที่สำคัญของการสืบต่ออายุพระศาสนา และพระสัทธรรมคำสอนของพระพุทธองค์