วาทะคำคมจากมัทนะพาธา ที่หลายๆ คนคงจำได้ดี (ส่วนมากรุ่นหนุ่มน้อย สาวน้อย) เป็นคติสอนใจใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยค่ะ...
ความรักเหมือนโรคา บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล อุปสรรคใดใด
ความรักเหมือนโคถึก กำลังคึกผิขังไว้
ก็โลดออกจากคอกไป บ ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้ ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง บ หวนคิดถึงเจ็บกาย
สุเทษณ์ รักจริงมีจริงฤก็ไฉน อรไทบ่แจ้งการ
มัทนา รักจริงมีจริงก็สุระชาญ ชยะโปรดสถานใด
สเทษณ์ พี่รักและหวังวธุจะรัก และบทอดบทิ้งไป
มัทนา พระรักสมัครณพระหทัย ฤจะทอกจะทิ้งเสีย?
สุเทษณ์ ความรักละเหี่ยอุระระทด เพราะมิอาจจะคลอเคลีย
มัทนา ความรักระทดอุระละเหี่ย ฤจะหายเพราะเคลียคลอ
สุเทษณ์ โอ้โ๋อ๋กระไรนะมะทะนา บมิตอบพะจีพอ?
มัทนา โอ้โอ๋กระไรอะมระง้อ มะทะนามิพอดี
อ้าอะรุณแอร่มระเรื่อรุจี ประดุจมะโนภิรมระตี ณ แรกรัก
แสงอะรุณวิโรจน์นะภาประจักษ์ แฉล้มเฉลาและโศภินัก นะฉันใด
หญิงและชายณะยามระตีอุทัย สว่างณกลางกะมลละไม ก็ฉันนั้น
แสงอุษาสะกาวพะพราวณสวรรค์ ก็เหมือนระตีวิสุทธิอัน สว่างจิต
โอ้ว่าอนาถใจ ละฉะไนนะเป็นฉะนี้
แต่ไรก็ไม่มี มะนะนึกระเหระหน
ไม่เคยจะเชื่อว่า รตินั้นจะสัปดน
มาสู่ ณ ใจตน และจะต้องระทมระทวย
เมื่อก่อนสิชายรัก ก็มิพักจะเออจะอวย
อวดดีและอวดด้วย บ่ มิเคยจะลุ่มจะหลง
ทั้งเคยเยาะเย้ยหยัน นระผู้พะว้าพะวง
ว่าเขานะเขลาคง จะ บ่ พ้นระอิดระอา
เคยว่าบุรุษกล่าว วจะล่วงยุพาและพา
ไปร่วมสิเนหา บ่ มิช้าก็ทอดก็ทิ้ง
ดังนั้นสิแม้ชาย อภิปรายและอ้อยและอิ่ง
เราจึ่งมิสุงสิง และ บ่ รักสมัครสมาน
ครานี้สิพบชาย วรรูปวิเศษวิศาล
ใจวาบและหวามปาน ฤดินั้นจะโลดจะลอย
เธอนั้น ฤ เจียมตัว กิริยาก็เรียบก็ร้อย
ไม่มีละสักน้อย จะแสดงณท่วงณที
ว่าเธอประสงค์จะ อภิรมย์ฤดึระตี
เป็นแต่ชำเลืองที่ ดนุบ้าง ณ ครั้งคราว
คราใดประสบเนตร ฤ ก็เราละร้อนละหนาว
เธอไกลก็ดูราว นภะไร้ตะวันและเดือน
โอ้ว่า ณ ครานี้ แหละฤดีจะฟั่นจะเฟือน
ด้วยรักกระทำเชือน ละฉะนี้จะทำไฉน
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
