❝ ผมชื่อนายจิตติชัย พลศรี จบปริญญาตรี วิชาเอกการศึกษานอกระบบ สถาบันราชภัฏนครราชสีมา เป็นชาวอำเภอหนองบัวแดงจังหวัดชัยภูมิครับ ดีใจที่มีโอกาสหาประสบการณ์ชีวิตได้มีโอกาสไปสอบเป็นครูอาสาสมัครการศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดตาก ได้มีโอกาสไปทำงานที่ศูนย์บริการการศึกษานอกโรงเรียนอำเภอท่าสองยาง 1 ตุลาคม 2538 หมู่บ้านที่ข้าพเจ้าไปทำงานครั้งแรกชื่อหมู่บ้านป้อหย่าลู่ ระยะทางจากตัวอำเภอไปถึงปากทาง25กิโลเมตร จากปากทางต้องเดินด้วยเท้าประมาณ3ชั่วโมงครับหมู่บ้านที่ไปทำงานนี้นะครับเป็นหมู่บ้านเผ่ากระเหรี่ยง มี 50 ครัวเรือน ผมไปสอนหนังสือชาวบ้านยังไม่มีโรงเรียนสอนครับหรือที่เรียกทางการว่าศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขาบ้านป้อหย่าลู่ครับผมไปอาศัยชาวบ้านสอนหนังสือครับ น้ำท่าเย็นจริงจริงครับ อาศัยความอดทน ครับชาวบ้านที่นี้ใจดีทุกคนครับ ชาวบ้านพูดภาษาไทยได้นิดหน่อยได้2คนนะครับ พอเป็นล่ามแปลจากภาษาปากะญอเป็นภาษาไทยครับ สำเนียงการพูดก็ไม่ชัดเจนครับผมเป็นครูคนแรกของหมู่บ้านนี้ครับผมได้เรียนรู้ภาษากระเหรี่ยงจากชุมชนแห่งนี้ครับ การปกครองในหมู่บ้านมีผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านเป็นผู้ปกครองลูกบ้าน ผมสอนหนังสืออยู่ชุมชนแห่งนี้ 1 ปีเต็ม ฤดูฝนการเดินทางสนุกมากครับ ทั้งลุยน้ำ ลุยฝน ลุยทากครับ ทากนี้นะครับเขากลัวบุหรี่มากเลยนะครับการเดินดอยเป็นการท้าทายชีวิตครับ อาหารการกินชาวบ้านเผ่าปากะญอเขาใจดีครับ มีผักกลับจากไร่นาก็นำมาฝากครู มีข้าวก็นำมาฝากครู ถ้าครูคนไหนปฎิบัติตัวดีมีความซื่อสัตย์ อยู่ในศีล5จะอยู่ได้อย่างสบายมากครับ การปฏิบัติตัวเราต้องปฎิบัติให้ดีเรารับปากกับพวกเขาแล้วต้องทำตามที่พูดจะอยู่อย่างสบายครับ จะขึ้นดอยวันไหนห้ามผิดสัญญานะครับรักลูกเขาเหมือนลูกเรา มีอะไรเขาก็รักเราครับ ข้าว ผัก อาหาร มีอะไรเขาก็นำมาให้ครูนะครับ ครับแล้วผมก็ย้ายไปหมู่บ้านแห่งใหม่ การเดินทางด้วยเท้า 8 ชั่วโมงเต็มครับ ที่หมู่บ้านมอทีทะ หมู่9 ตำบลแม่อุสุ อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตากครับ ไปอยู่ 1 ปีครับ การเดินทางฤดูฝนต้องใส่รองเท้ากันลื่นครับต้องลุยน้ำลุยฝนเหมือนกัน แล้วผมก็จากไปสอนที่หมู่บ้านคะแนคอทะ หมู่ที่ 7 ตำบลแม่อุสุ การเดินทางต้องเดินด้วยเท้า ประมาณ 7 ชั่วโมงครับ หมู่บ้านนี้น่าสงสารมากครับ ผมไปทำงาน มีคนที่เสียชีวิตด้วยไข้มาราเรีย ประมาณ 5 คนครับ มีทั้งหนุ่มสาว พระสงฆ์ 1 รูป เด็กผู้ชาย 3 ขวบ หนึ่งคนครับ พูดไปแล้วนะครับมีเรื่องหนึ่งนะครับ มีพระหนุ่มจากจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสาน เดินทางไปจำพรรษาที่หมู่บ้านแห่งนี้แต่อยู่ไม่ได้ครับหนีพรรษาเลยครับ แกเคยพูดบอกกับผมว่าอยู่ลำบากมากเพราะทุกวันฉันข้าวแต่กับน้ำพริกกับผักกับเกลือแกอยากจะหนีจากหมู่บ้านแห่งนี้ครับ เผ่าปากะญอนี้นะครับผู้หญิงจะไปขอผู้ชายแต่งงานนะครับ ประเพณีเขาจะรักเดียวใจเดียวครับ บ้านของเขาหรือที่พักก็มีบ้านหลังเล็กหลังใหญ่ตามฐานะครับ ผมเคยชวนพวกเขามาเที่ยวบ้านผมที่จังหวัดชัยภูมิครับ บางคนทั้งชีวิตเขาไม่เคยเห็นรถบัส รถทัวร์ เคยเห็นแต่ช้างที่บ้านพวกเขาครับ โรงเรียนการศึกษานอกโรงเรียนอำเภอท่าสองยางแห่งนี้ทำให้ชีวิตผมเข้มแข็งขึ้นมากครับในนามครูดอยครับ หมู่บ้านแห่งนี้พื้นที่ติดกับอำเภออ๋อมก๋อย ตำบลแม่ตื่น จังหวัดเชียงใหม่ครับ ❞
วันที่ 23 ก.ย. 2551
Advertisement
เปิดอ่าน 9,064 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,083 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,006 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,353 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,013 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,031 ครั้ง
เปิดอ่าน 8,973 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,388 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,985 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,004 ครั้ง
เปิดอ่าน 9,047 ครั้ง
เปิดอ่าน 8,973 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,007 ครั้ง 
เปิดอ่าน 8,981 ครั้ง 
เปิดอ่าน 9,055 ครั้ง
เปิดอ่าน 8,994 ครั้ง |
เปิดอ่าน 9,006 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 8,977 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 8,993 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 9,011 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 9,016 ☕ คลิกอ่านเลย |
เปิดอ่าน 9,072 ☕ คลิกอ่านเลย | 
เปิดอ่าน 8,968 ☕ คลิกอ่านเลย |
|
≡ เรื่องน่าอ่าน/สาระน่ารู้ ≡ 
เปิดอ่าน 8,817 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 27,304 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 18,341 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 22,640 ครั้ง | 
เปิดอ่าน 12,181 ครั้ง |
|
|
ค้นหาทุกอย่างในเว็บครูบ้านนอก :
