น่าสลด! เกิดทุกทีเป็นทุกข์รำไป

       ความเอ๋ย    ความเกิด                                   
ดูเอาเถิด             ยากเข็ญ          เป็นไฉน           
เจ็บปวดทั้ง         แม่ลูก               เหมือนถูกไฟ 
เสี่ยงความตาย แต่ละครั้ง        หลั่งเลือดนอง
วันเกิดลูก           เกือบคล้าย     วันตายแม่        
เจ็บปวดแท้         เท่าไหร่            มิได้บ่น            
กว่าอุ้มท้อง         กว่าจะคลอด  รอดเป็นคน    
เติบโตจน            ป่านนี้               นี่เพราะใคร     
แม่เจ็บเจียน       ขาดใจ              ในวันนั้น          
กลับเป็นวัน        ลูกฉลอง           กินผ่องใส       
ได้ชีวิต                แล้วก็หลง        ระเริงใจ          
ลืมผู้ให้                ชีวิต                   อนิจจา!