ส่วนประกอบพื้นฐานของการทำบุญ ในทุกประเพณีสำคัญของเรานั้นคือการให้ "ทาน"

"ทาน" ที่ไม่ใช่ "รับประทาน"
เพราะอันนั้นเป็นการตักตวงเข้ามาใส่เพื่อให้ "อิ่ม"
แต่ "ทาน" นี้เป็นการส่งมอบออกไป ... แล้วทำให้ "อิ่ม" ได้มากกว่า
ก็...อิ่มใจน่ะคะ
ทานที่สมบูรณ์จะมีคุณสมบัติพิเศษแบบ interactive ค่ะคือ สุขทั้งผู้ให้และผู้รับ
และเรายังให้กันได้อีกหลายต่อหลายแบบ

เช่น การให้ของ ให้เงิน-ทรัพย์สิน เป็นทาน

หรือ อย่างตั้งใจเขียนบล็อกตั้งแต่แรก ก็เพื่อการให้เช่นกัน
เขียนเพื่อแบ่งปัน แลกเปลี่ยน-เรียนรู้ ส่งมอบเป็น "วิทยาทาน"
แล้วก็ยังได้รับทาน จากหลาย ๆ ท่านอีกด้วยเช่นกัน

พระพุทธเจ้าทรงจำแนกทานไว้หลายระดับระดับสูงสุดคือการให้ธรรมะเป็นทาน ซึ่งถือว่าชนะการให้ทั้งปวง

นอกจากนั้นยังมีอีกทานซึ่งอยู่ในระดับสูงเช่นกันครับนั่นคือ
"อภัยทาน"

เป็นทาน ที่ไม่เกี่ยวข้องกับสถานะทางการเงิน หรือยศฐาบรรดาศักด์
เพราะคนรวยมีทรัพย์สินเงินทองมากมาย
หรือตำแหน่งใหญ่โต อาจให้ทานนี้ไม่เป็นก็ได้นะ..

ใครขี้หงุดหงิด โกรธง่าย อาฆาตแค้น พยาบาท ขาดสติ ก็รู้สึกว่าจะห่างไกลจาก
ความสามารถในการให้ทานนี้เช่นกัน

ช่วงนี้ ผู้คนขาดการให้ทานนี้กันไปมากเลยค่ะบ้านเมืองก็เลยเป็นอย่างนี้

"อภัยทาน" เป็นทานอันยิ่งใหญ่ที่แสดงให้เห็นถึง
ชัยชนะอันแท้จริง แบบที่ไม่ต้องไปประกาศปาว ๆ บอกใครว่าชนะแล้ว!

ชัยชนะอันแท้จริง จากอภัยทาน คือ การชนะใจตนเอง
เมื่อเราสามารถปล่อยวางจากความโกรธ เกลียด ที่เผาใจให้เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม
หมองหม่น ย่อมได้อานิสงฆ์เป็น ความสบายใจ คลายทุกข์ สดชื่น แจ่มใส ทันตาเห็น

แน่นอนค่ะว่า อาจทำกันไม่ได้ง่ายนัก เมื่อเรายังคงยึดติด ถึงขั้น แบก
แบก ๆ ยึด ๆ ยึด ๆ แบก ๆ กันอยู่ แต่อภัยทานต้องอาศัยการปฏิบัติ ฝึกจิตให้อ่อนโยน
มีเมตตา กรุณา เป็นที่ตั้ง

ใครว่าง ๆ ลองฝึก แล้วให้กันดูนะคะ